...და მაინც რა არის ადამიანის "სისულელის" მიზეზი?

ყოველთვის როცა რაიმე თემაზე ვფიქრობ და იმდენად საინტერესოა რომ სიამოვნებას ვიღებ ამით, ვხვდები რომ აუცილებლად უნდა დავწერო. მივდივარ მაგიდასთან, ვიწყებ წერას და ვხვდები, რომ ყველაფერი რაც საინტერესოდ მეჩვენებოდა უფერული ხდება... თავს ვანებებ წერას და ვშლი ჩემს ნააზრევს...

ახლა ვხვდები რატომ ხდება ასე. როდესაც პერსონაჟი ცნობილია მისი პიროვნება უფრო მეტს ამბობს მასზე, ვიდრე - მისი ფიქრები. არ ღირს საკუთარ თავზე წერა. მკითხველს მეტი თავისუფლება სჭირდება. მას უნდა, რომ თვითონ შექმნას პერსონაჟის ვიზუალიც და მისი შინაგანი სამყაროც. ყოველთვის ვიღაც უცნობი უნდა გააცნო მკითხველს. კითხვის მთელი სიამოვნებაც ხომ იმაშია, რომ შეგიძლია პირდაპირ შეაღწიო სრულიად გაუგებარი და არარსებული პიროვნების ფიქრებში. რაღაც ძალაუფლებასავითაა ეს სიამოვნება. ალბათ, ეს არის ადამიანის არსებობაში ყველაზე მიუწვდომელი მისწრაფება: შეაღწიოს სხვის გონებაში.

სწორედ ამ იდეით საზრდოობს ბევრი პროფესია. უპირატესობა ამ პროფესიებში იმ ზე-უნარით (სხვის გონებაში შეღწევის) დაჯილდოებულ ადამიანებს ენიჭებათ. მსახიობების, მწერლების, ფსიქოლოგებისა და იურისტების საქმიანობაც კი წარმოუდგენელია ამ არარეალური "ნიჭის" გარეშე. 

მე თუ მკითხავთ, ასეთი რამის არ მჯერა, მაგრამ თვითშთაგონების და რწმენის სიძლიერის მჯერა. ადამიანის ბუნებას შეუძლია შთააგონოს თავს, რომ თითქოს სხვების აზრებს კითხულობს ან რომ შეუძლია მათი ხასიათის ამოცნობა. ეს სრულიად შესაძლებელია და როცა ადამიანი თავდაჯერებულია სხვების დარწმუნებასაც მარტივად ახერხებს. მთელი ხელოვნებაც ესაა: მთავარია მტკიცედ გჯეროდეთ რასაც ამბობთ და სხვას თავისსავე ხასიათის დეტალებში ისე მარტივად შეაპარებთ თქვენს სიცრუეს, მას მთელი ცხოვრება ეგონება რომ თქვენ იგი გაშიფრეთ.

როგორც ჯერ კიდევ თვითგაუშიფრავი მარტივი სულიერი არსება, ვფიქრობ, რომ რეალობა რომელშიც ვცხოვრობთ სრულყოფილია, თითოეული ჩვენგანი სრულყოფილია, ჩვენი დაბადება და არსებობა სრულყოფილი მოვლენაა, ბუნებისგან შექმნილი სილამაზე სრულყოფილია თავისი არასტანდარტულობითა და არაპროპორციულობით.

ერთხელ მითხრეს, რომ თითქოს სილამაზე პროპორციულობით განისაზღვრება. ხშირად ვხვდები ასეთ ადამიანებს და მე მათ "სულელებს" ვუწოდებ. აქამდე ვამბობდი გაუნათლებლობის ბრალია მეთქი. მერე ვნახე გაუნათლებელი მაგრამ საინტერესო ადამიანების მთელი "ჯოგი". ახლა კი ვფიქრობ, რომ სულელი ადამიანები სრულყოფილებას საგნებში ეძებენ, მოვლენებში - რომლებსაც ადამიანები ქმნიან, ეს კი მხოლოდ და მხოლოდ ტვინჩაკეტილობის ბრალია, და მეტი არაფრის. 

...და მაინც რა არის ადამიანის "სისულელის" მიზეზი?

"ადამიანი ხომ საკუთარ თავს მხოლოდ სხვასთან მიმართებაში აცნობიერებს. აი სწორედ ამის გამო ხდება აუტანელი სხვასთან ურთიერთობა." - მიშელ უელბეკი. ვეთანხმები. ვერცერთი ადამიანი აკონტროლებს თავის ყველა ქმედებას, ქმედებები კი მხოლოდ ურთიერთობებში ჩანს. სხვასთან თანაცხოვრებით შეგიძლია გაიცნო საკუთარი თავი, თუ ამის სურვილი გაქვს. მაგრამ იშვიათად თუ მინახავს ადამიანი ვინც კითხვებს საკუთარ თავს უსვამს. ხშირ შემთხვევაში, ადამიანთა უმრავლესობა სხვისი ფიქრებით მეტად ინტერესდება ისე, რომ ვერც კი აცნობიერებს რამდენად უსაზღვროა მათივე გონებრივი შესაძლებლობები.

საკუთარ თავზე შემიძლია ვთქვა, რომ პატარაობიდანვე მაინტერესებდა სად გადიოდა ჩემი ლოგიკური აზროვნების ზღვარი. ამიტომაც უამრავ კითხვას ვუსვამდი თავს. მაშინ თავდაჯერებულობის ნაკლებობის გამო სხვების უფრო მჯეროდა ვიდრე საკუთარი თავის. მაგრამ, მიუხედავად ამისა, არასდროს მქონია შეგრძნება, რომ სხვები უფრო საინტერესოები იყვნენ. მუდმივად მქონდა განცდა რომ აუცილებლად რაღაც განსაკუთრებულს მივაღწევდი. სად, როგორ, როდის, რა სფეროში და სხვა მსგავს კითხვებზე რა თქმა უნდა პასუხები დროსთან ერთად იცვლებოდა, მაგრამ რწმენა კვლავ რჩება. ამ პროცესს თვითშთაგონებით ვუწყობდი ხელს და ხშირად ვკითხულობდი ისეთ წიგნებს, რომლებიც კიდევ უფრო მეტად აღვიძებდნენ ჩემში მიზანსწრაფულობას. ერთ-ერთ წიგნში ამოვიკითხე, რომ ადამიანის ყველაზე ძლიერი სამი გრძნობა, რომელსაც ცხოვრების განმავლობაში გამოცდის არის: ვნება, სიყვარული და რწმენა. 

ცხოვრებაში სიტყვებს დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებ, მაგრამ მხოლოდ იმ ადამიანთა სიტყვებს, რომლებიც ნამდვილად გულისხმობენ იმას რასაც ამბობენ. 

აი ის სამი სიტყვა (გრძნობა) ჩემს გონებაში უკვე რამდენიმე წელია მუშავდება. მუდმივად ვფიქრობ ამაზე. სიმართლე გითხრათ, მჯერა რომ ეს ასეა. გარდა იმიას, რომ მათი სიძლიერის მჯერა, მე ადამიანის შინაგანი სრულყოფილებისაც მჯერა და მგონია, რომ ამ გრძნობებზე მაღლა დგას ადამიანის ის ძალა, რომელსაც შეუძლია განავითაროს ეს სამი გრძნობა. 

ჩემი თემიდან შორს წავედი, მაგრამ მაინც გეტყვით რომ ადამიანი სრულყოფილი არსებაა, ბუნებაზე მეტად სრულყოფილი და რეალობაზე მეტად რეალური, ფანტასტიკაზე მეტად საინტერესო და სრულიად ამოუხსნელი ფენომენი, რომელიც ვერასდროს ჩაწვდება საკუთარ თავს. 

სწორედ ეს არის ყველაზე დიდი რამ, რისკენაც ადამიანი მუდმივად უნდა მიდიოდეს - ამოიცნოს საკუთარი თავი. მხოლოდ ის ადამიანები, ვინც ამას მთელი ცხოვრება ცდილობენ, ახერხებენ სხვების გაგებას, სხვა ადამიანებთან საინტერესო ურთიერთობის დამყარებას, მხოლოდ მათ ესმით ბედნიერების არსი და მხოლოდ მათ შეუძლიათ სიცოცხლით ტკბობა. ისინი კი ვინც სხვების, თუნდაც საინტერესო, არსებით არსებობენ ვერასდროს იქნებიან ბედნიერები, ბედნიერების სრულფასოვანი მნიშვნელობით. მათ შეუძლიათ სიხარული და არა აღტაცება, მათ შეუძლიათ მიჩვევა და არა შეყვარება, მათ შეუძლიათ სიამოვნების მიღება და არა ვნების განცდა, მათ შეუძლიათ საუბარი და არა ურთიერთობა, მათ შეუძლიათ სილამაზის დანახვა და არა აღქმა. 

სულელ ადამიანებს ყველაზე მეტად რწმენა აკლიათ... საკუთარი თავის რწმენა. იმის დაჯერება, რომ შენ სხვაზე საინტერესო ხარ შეუძლებელია თუ შენს გონებაში არ ჩაიხედავ. ეს პატარა წრესავითაა, ვერც რწმენის გარეშე გადადგამ ნაბიჯს საკუთარი თავის ამოცნობისაკენ. ყველას თავისი საწყისი აქვს - ან ქათამი იყო პირველი, ან კვერცხი. მთავარია შენი სათავე აირჩიო და ლოგიკური ჯაჭვი გააგრძელო ადამიანის უსასრულო ფანტაზიის ამოსაცნობად.

რატომ არ ვართ თავისუფლები

დღევანდელი სამყაროს ყველაზე დამახასიათებელი ნიშანი რომ მკითხოს ვინმემ რა არისო, ალბათ მაშინვე ტექნიკა და ტექნოლოგიები გამახსენდება.

ოცდამეერთე საუკუნეში ამ "წვრილმანების" გარეშე ცხოვრება წარმოუდგენელია და სიმართლე რომ გითხრათ, არც მინდა რომ წარმოვიდგინო. ყველაფერი ბევრად მარტივია ახლა ვიდრე ჩვენი მშობლების თაობას ახსოვს.

რადიკალურ და სწრაფ ცვლილებებს ვერ ვიტან და მგონი მხოლოდ იმიტომ, რომ ყველაფრის ბოლომდე გააზრება მიყვარს და თან არც ის მიყვარს, რომ დროში ვიწურები. მირჩევნია მშვიდად, აუჩქარებლად გავიაზრო ყველაფერი და ისე გამოვთქვა ჩემი აზრი. მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ არც არავინ გვკითხა და ისე შემოგვტენა ყველა სახის ტექნიკა რაც კი კომფორტის მოყვარულ ინჟინრებს მოუვიდათ თავში აზრად, მიუხედავად იმისა, რომ ბავშვობაში (სულ რაღაც 10-15 წლის წინ) ჩვენთვის წარმოუდგენელი ნივთები ჩვენი ნების გარეშე ახლა ჩვენი ცხოვრების ნაწილია, მგონი ყველანი ვთანხმდებით, რომ ჩვენ ტელეფონის, კომპიუტერის, სარეცხი მანქანების, თმის ფენისა და ცენტრალური გათბობის გარეშე ცხოვრება არ შეგვიძლია.

"ნება"-ზე გამახსენდა კიდევ ერთი დამახასიათებელი ნიშანი, რომელიც დღევანდელ მსოფლიოს სიღარიბეზე მეტად თუ არა ნაკლებად ნამდვილად არ არინტერესებს.

თავისუფალი ნება, როგორც ეს ოფიციალურ დოკუმენტებში შეგვიძლია ამოვიკითხოთ და როგორც დემოკრატიული ქვეყნის სამოქალაქო კოდექსები გვაუწყებენ, ადამიანის უმთავრეს უფლებას წარმოადგენს.

სამოქალაქო სექტორის წარმომადგენელი მილიონობით პირი (იურიდიული თუ ფიზიკური) იცავს ამ უფლებას, როგორც ადამიანის თავისუფლების საწყისს. არავის აქვს უფლება შემიზღუდოს მე თავისუფლება. ძალიან მარტივია არა?

არა! ძალიან რთულია.
სად არის თავისუფლება? როგორია ის? ვინ არის თავისუფალი? ვის აქვს თავისუფალი ნების გამოხატვის საშუალება ან ვინ იღებს თავად თავის ცხოვრებაში ყველა გადაწყვეტილებას? 

მე ამ კითხვებზე პასუხი არ მაქვს. ჩემი ვარაუდები კი ნამდვილად ბევრია და ამ ვარაუდებში მგონი კითხვები უფრო ჭარბობენ ვიდრე პასუხები.

წარმოვიდგინოთ სრულყოფილი სახელმწიფო, სადაც ადამიანი თავისუფალია გამოხატოს თავისი ნება და აზრი, გააკეთოს თავისუფალი არჩევანი, და ეს ყველაფერი ისე ხდებოდეს რომ სხვა არ შეზღუდოს. ეს უფრო ძნელად წარმოსადგენი სამყაროა, ვიდრე 21-ე საუკუნე ტექნიკის გარეშე; მაგრამ მაინც ვცადოთ, გამოვიყენოთ ჩვენი განვითარებული გონება.

ასეთ სახელმწიფოში ჩვენი არსებობა ნამდვილად მშვენიერია... მანამ სანამ ბუნება თავის კანონებს არ აამუშავებს.

ვინ თქვა, რომ ადამიანს აქვს თავისუფალი ნება? ტყუილია!

ვინმემ გკითხათ თქვენ სანამ ამ ქვეყანას მოევლინებოდით გინდოდათ ეს თუ არა?! ვინმემ შემოგთავაზათ ასეთი ოჯახი გინდა თუ ისეთიო?! თქვენით აირჩიეთ დედამიწის ის ტერიტორია რომელზეც დაიბადებოდით?! თქვენ გგონიათ რომ განაგებთ თქვენს ფიზიკურ არსებობას?! და როგორ ფიქრობთ, თქვენი თავისუფალი ცხოვრების აღსასრულს ვინმე გკითხავთ ასე გინდა რომ მოკვდე თუ ისე?! როდის გინდა რომ მოკვდე?! სად გინდა რომ მოკვდე, ან ვინ გინდა რომ გვერდით გყავდეს იმ წამს?! 

ბუნებაში თავისუფალი ნება არ არსებობს. ადამიანები ვიგონებთ ამ ყველაფერს, ისევე როგორც მოვიგონეთ სამართალი და სამართლიანობა. ეს სამყარო არ არის ამ ორი დიადი ცნების ბუნებრივი ადგილსამყოფელი.

დედამიწაზე არ არსებობს არც თავისუფლება და არც სამართლიანობა...

ეს ყველაფერი ჩვენ - ადამიანებმა მოვიგონეთ იმისთვის, რომ როგორმე დაგვეკნინებინა ბუნების უზენაესობა; როგორმე გავთავისუფლებულიყავით ბუნების კანონებისგან და როგორმე დაგვეცვა თავი მისი უსამართლობისგან.

მარტენ პაჟის ერთ-ერთი პერსონაჟი თავის, ჩემი აზრით, განუმეორებელ მონოლოგში ამბობს "მხოლოდ სიკვდილშია თავისუფლება: იყო თავისუფალი, იგივეა მოკვდე." იგი ბუნების უზენაესობის დამხობის გზად თვითმკვლელობას მიიჩნევს, რადგან მხოლოდ ამ საქციელით შეუძლია ადამიანს დაამტკიცოს თავისი ძალაუფლება სიცოცხლეზე. მისი აზრით, ადამიანმა თვითონ უნდა შეარჩიოს თავისი სიკვდილის დრო, ადგილი, გზა და გარემოება. ალბათ მართალია...

სხვა დანარჩენი "თავისუფალი არჩევანი", რასაც ჩვენ ვთვლით რომ ჩვენივე ცხოვრების მმართველებად გვაქვცევს, საზოგადოების მიერ შერჩეულ გარემოებებს წარმოადგენს. ჩვენ მხოლოდ შემსრულებლები ვართ. 

საკმაოდ ვრცელი ჩანაწერი გამომივიდა, მაგრამ თუ არ დაგეზარათ ან გულწრფელად დაგაინტერესათ და ბოლომდე წაიკითხეთ, მინდა რომ გაგამხნევოთ - მიუხედავად ყველაფრისა, სამყაროში ნამდვილად არსებობს სილამაზე, სიყვარული, გემრიელი საჭმელი და კეთილი ადამიანები, რისთვისაც ცხოვრება ყველაფრის ფასად ღირს!

:)

I never finish my posts...

I've got hundreds of posts in Draft. 

...

Living gets so harmful to everybody in this Country. I just want to slap each and every person in this world to make them finally think about REAL things.

I'm so bored being part of this community. I feel like I'm an alien.

Here it's "morally illegal" to have FUN. You've got to be careful about everything, because here even walls can hear, and pavements are alive, and cafes are chatting about you; but what's main point - people care about IT!!!

COME OOOON!!!

In my childhood I wished much more than I wish now. My dream is to live a REAL life, where nobody puts their pointy noses in my JOB! I wish this to everybody.

And do you know what this shit brings to people?   STRESS!!!

We Georgians are really NERVOUS people. We get angry on everything and we care about everything, even when it's not our job.

But don't consider that stress causes us only anxiety. Georgians have a Giant EGO.

I meet that totally self-confident assholes every day. Each of them think they can be better than you, and act like they are, every time you say something interesting to them. If you tell a story about your career the rivalry begins. But don't have a single thought about reverse success stories about jobs or other achievements. They will talk about private life or even worse - lives of other people who are very close to them; For example it can be their spouse or child.

I just want to tell you people - live a FREE LIFE!!! And let others live their own interesting or shitty lifestyle. No matter what you think, take a challenge to let them be themselves.

Pssst... And don't forget to have one for yourself ;)

რაღაცის თქმა დავაპირე და...

სასაცილო სიზმარი ვნახე...

...შევდივარ უზარმაზარ ცარიელ შენობაში. იმდენად დიდია ეს შენობა, რომ შიშიც კი მიპყრობს. სულ ცარიელია. არც ხმა ისმის, არც მოძრაობა შეინიშნება. მარტო ვარ; არც ის ვიცი აქ რა მინდა. ცოტა შემცივდა ამ სიცარიელეში, ჰოდა მოძრაობა მზიანი მხარისაკენ დავიწყე.

ერთ მხარეს შენობას სულ შუშის კედელი აქვს, მის წინ კი კიბეა. კიბეზე ავედი, უმიზნოდ. ინტერესი მკლავს და მეც ყველაფერს ყურადღებიან მზერას ვავლებ. ავდივარ ნელა, ფრთხილად, ჩუმად და თან ყველაფერს ვათვალიერებ. საინტერესო ჯერ კიდევ არაფერი შემხვედრია. ყოველ სართულზე ერთი და იგივე სცენაა: დერეფნის ბოლოს ნიშანი კიდია, რომელიც მიუთითებს რომელი სართულია ამის შემდეგ. 

მეშვიდე სართულზე მომბეზრდა და უკან დაბრუნება გადავწყვიტე, მაგრამ აბრა შევამჩნიე განსხვავებული: "ერთი სართულით ზემოთ არის მე-9 სართულის ერთი სართულით ქვემოთ სართული". როგორ ფიქრობთ რას უნდა ნიშნავდეს ეს? რა თქმა უნდა მე-9 სართული არის ბოლო. მეც შესამოწმებლად გავაგრძელე გზა.

რაც უფრო ვუახლოვდებოდი ბოლო სართულს, მით უფრო ხმაურიანი მეჩვენებოდა ჩემი ნაბიჯები. არც მეშინოდა და არც რაიმე სხვა მიზეზი მაკავებდა, უბრალოდ ინტერესმა არ მომცა საშუალება უკან დავბრუნებულიყავი. 

გზადაგზა ვფიქრობდი, ნეტავ რა შენობაა? ან რატომ არის ცარიელი? დღეს რა დღეა? იქნებ შესვენების საათია? ან რა ხდება მაინცდამაინც ამ მე-9 სართულზე? რატომ ვარ მე აქ და არა სხვაგან, ნაცნობ ადგილას? ძალიან ბევრი კითხვა და ერთადერთი სურვილი მქონდა: გამეგო რა ხდებოდა ჩემკენ მომავალი ხმაურის ადგილას. 

მეცხრე სართულზეც განსხვავებული აბრა დამხვდა: "მე-9 ცა". გაგიკვირდებათ და კიბე გრძელდებოდა ზემოთ. დერეფნის ბოლოს კედელთან, ზუსტად წარწერის გვერდით ერთი გრძელფეხება სანათი იდგა. სანათის მარცხნივ კი კარი იყო. ხმაურიც აქედან მოდიოდა. უკანმოუხედავად, ძლიერი მაგრამ ფრთხილი ნაბიჯით წავედი კარისკენ. ცოტა შიშმა გაიღვიძა ჩემში, მაგრამ ამასთანავე ინტერესი გამი100მაგდა! მოუთმენლობა და შიში ერთდროულად დამეუფლა. მე კი ამ დროს გონებაში ყველანაირ სავარაუდო სურათს ვხედავდი. 

კართან ახლოს მივედი და შევამჩნიე, რომ კარს არ აქვს საკეტი; მხოლოდ ერთი მეტალის ფირფიტა - ზუსტად საკეტის ადგილას. მე არ დავიბენი და მოურიდებლად მივაწექი კარს. 

ოთახში მიმდინარე მოვლენებმა კარებშივე გამაშეშა...

არც თუ ისე პატარა ოთახის შუაში ოვალური ფორმის მაგიდა იდგა. კარის მოპირდაპირე მხარეს კედელზე დიდად ეწერა: "საქართველოს ისტორია" - თავისუფალი თემა." მაგიდის გარშემო 12 ცხოველი იჯდა. 9 მათგანს წინ ედო კალამი და ფურცელი. ზოგი წერდა, ზოგი ლაპარაკობდა, ზოგიც სხვის ჩანაწერში იხედებოდა. ჟირაფი, ლომი, დათვი, მგელი, ღორი, მელია, თხა, კატა და ცხენი როგორც ჩანს თავისუფალ თემას წერდნენ.

მაგიდის წაგრძელებულ თავში სამი მაიმუნი იჯდა, ფურცლებისა და კალმების გარეშე. იმის მაგივრად, რომ სიმშვიდე  და სამართლიანობა დაემყარებინათ ოთახში, ისინი უბრალოდ ისხდნენ...

არცერთ მათგანს არ შევუმჩნევივარ... გაოცებული ვიდექი კარში. უცებ მაიმუნების უმოქმედობამ ბრაზით ამავსო. ცხელ გულზე რაღაცის თქმა დავაპირე და... ხმა ვერ ამოვიღე!!!

პირში წყალი მაქვს ჩაგუბებული!!! მხოლოდ მაშინ შევამჩნიე, რომ თევზი ვარ...

...ერთი უსიამოვნოდ შევკრთი საწოლში და რამდენიმე წამში გავაანალიზე, რომ ეს ყველაფერი სიზმარი იყო (ან იყო და ან არა...).

მე და ჩემი საზოგადოება

მე და ჩემი საზოგადოება ვერ ვეგუებით ერთმანეთს.

დაახლოებით ორი წლის წინ მივხვდი, რომ რაღაც უჭირდა. ბევრს ვეცადე, მაგრამ სიტყვა ვერ ვათქმევინე რა ხდებოდა. ხან რას დააბრალა, ხან-ვის.

იმდენად აფორიაქებული ვიყავი ამ ფაქტით, რომ დავჯექი და ბევრი ვიფიქრე.

აღმოჩნდა, ჩემს საზოგადოებას მილიონობით პრობლემა აქვს. მე, "გენიოსმა", გადავწყვიტე ეს მილიონობით პრობლემა მომეგვარებინა და მრავალგზის ნაცად ხერხს "თავში ჩარტყმას" მივმართე. ავდექი და ყველაფერი პირში მივახალე!!!

არ მოვერიდე და ყველა პრობლემა რომელიც მისივე დანაშაულით იყო გამოწვეული სახეზე ავაფარე!!!

საბოლოოდ, იმის მაგივრად რომ "მოყვარეს პირში უძრახე, მტერს პირს-უკანაო" გამომსვლოდა, "შეაყარე კედელს ცერცვი" შემრჩა ხელში.

ახალბედამ და გაწბილებულმა მივატოვე წერა...

ორი წლის შემდეგ კი მე და ჩემი საზოგადოება კიდევ უფრო მეტად დავშორდით ერთმანეთს...

მანძილი რომ არ ყოფილიყო

ცხოვრება ხანმოკლეა. ყველაზე დიდი პრობლემა კაცობრიობისთვის დროის რესურსის სიმწირეა. ყველას სადღაც ეჩქარება, რატომღაც არავის ჰყოფნის დრო. რამდენ ადამიანს უფიქრია - ნეტავ დღე-ღამეში 24-ის მაგივრად 30 საათი მაინც იყოსო. 

"დრო და სივრცე"

  

მე კი მგონია, რომ სულერთია რამდენი საათია დღეში, ადამიანებისთვის ყოველთვის არასაკმარისი იქნება დრო. მირჩევნია ბუნებრივ მოთხოვნილებებზე ნაკლებ დროს ხარჯავდეს ადამიანი ან საერთოდ არ იყოს მათი დაკმაყოფილება საჭირო - არ გეძინებოდეს, არ გშივდებოდეს და ასე შემდეგ. ეს ძალიან ბევრ დროს დაგვიზოგავდა.

მაგრამ მგონი მაინც ყველაზე კარგი საშუალება დროის ეფექტიანად გამოყენების ის იქნებოდა მანძილი რომ არ არსებობდეს. 

რა იქნებოდა მანძილი რომ არა:

1. არ იარსებებდა მანძილის ფორმულა - S=V*T
2. არ იარსებებდა სატრანსპორტო კომპანია TTC  და მათი ერთგული ყვითელი კონტროლიორები
3. ყველა ადამიანის ტვინში იქნებოდა ადგილმდებარეობის განმკარგავი ნახევარსფერო
4. გადაადგილება შესაძლებელი იქნებოდა მხოლოდ გაფიქრებით
5. აღარავინ გამოიყენებდა ფრაზას - “I wish you were here”. ამის გაფიქრება და მასთან გაჩენა ერთი იქნებოდა
6. გამოცდის წინ 5 წუთით ადრე შევძლებდი საგამოცდო ცენტრში მისვლას
7. მშობლები აღარ დაავალებდნენ თავიანთ უმცროს შვილებს მაღაზიაში ჩასვლას, იმიტომ რომ თვითონაც არ დაეზარებათ
8. დაგვიანებისას ვეღარ გაიმართლებდი თავს იმ მიზეზით, რომ საცობში მოყევი ან ტრანსპორტმა დაიგვიანა
9. აღარ ჩაითვლებოდა „სვეცკობად“ ევროპაში საყიდლებზე სიარული
10. ვაგზლის ბაზრობაზე და ლილოში ერთი ფასები იქნებოდ
11. არ იარსებებდა მერსედესი, ჰამერი, ნისანი, ინფინიტი, პორშე და მისთანანი; შესაბამისად ბევრად რაციონალურად მოუწევდათ ქართველებს 10000-ების ხარჯვა
12. მონატრებულთა რაოდენობა საგრძნობლად შემცირდებოდა და ასევე საგრძნობლად გაიზრდებოდა თავის მომაბეზრებელთა რაოდენობაც
13. არ იქნებოდა ავია და ავტო კატასტროფები

"ფიქრისთვის განკუთვნილი მანძილი"

ეს არის სულ მცირე ჩამონათვალი რას შეცვლიდა უმანძილობა. მაგრამ ის რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია გაქრებოდა - ფიქრი.

გზა ფიქრია, რომელიც უმეტესად საკუთარ საქციელს და ცხოვრებას ეხება. გზაში გვაქვს დრო, რომ ვიფიქროთ რა გავაკეთეთ ან რა ჩავიდინეთ. დრო რომელიც მანძილის გავლას სჭირდება, გვაიძულებს განაჩენი გამოვუტანოთ საკუთარ თავს. სხვა შემთხვევაში ინერციულობა გარდაუვალი იქნებოდა.

Firstly Georgians like our country because of the Lack of disaster risk

According to the research on FaceBook Georgians answered on two questions: Why is it good to live in Georgia and Why is it bad to live in Georgia?! For one week in the research approximately 300 people have taken part. Generally respondents’ age was changing from 20 to 35 years.

"Strength Is In Unity"

From ten currently more popular problems Georgians have chosen five the most important things.

First place with the number of 40 votes took “High unemployment rate and imperfect labor code”. Reminding you that Unemployment rate has been growing for years and had achieved 16.3% in 2010.

Next two are “Breaking Human Rights” and “Low level of living standards” with the votes of 21 and 20 people. But according to the National Statistics Office of Georgia since 2004 the level of poverty has been reducing in Georgia till 2008. In that year poverty level increased with 0.8 percentage label; but in 2009 it has decreased again and was with respect to 60 percent of the median consumption 21.0% and with respect to 40 percent of the median consumption – 8.8%.

Since 2005 Ministry of Education and Science of Georgia has been changing the Educational System and has been making more reforms each year. Last three years expenses of the Ministry of Education and Science of Georgia was growing and reached 27,868.2 thousand GEL in 2009; in 2010 it has almost doubled and was 46,978.1 thousand GEL; this year expenses is expected to reach 53,572.2 thousand GEL in the field of Educational System and it’s totally financed from the State Budget. Besides this, third place in this research took “Lack of development of the educational system and Low level of education” with the number of votes of 23 people.

In the top five problems of Georgia, last fifth place took two linked sectors’ Instability - Political and Economic, with the votes of 11-11 people. As an index of the Economic Instability can be regarded high inflation rate that has been reduced last month and now we have 10.0% of annual inflation.

In addition to voting people where commenting about there choices and saying that if they could choose multiple answer they would do so.

20-years-old Georgian Student George Bitsadze who studies in Munich, Germany at Technical University of Munich commented on the research “The person who answered on this question with one of these points I recommend to live abroad and then answer it again. We don't respect our country enough good.”

Another different approach to the question about the bad sides of Georgia was expressed by Tbilisi State University’s Economic and Business Faculty student Lasha Nikolaishvili. “Living in Georgia is bad because people are indifferent to things that really matter and are oriented on the fake problems.” – He says.

Research's second part was connected to choosing five best things about Georgia. Here on the top was “Lack of disaster risk” with the vote of 53 people. For reducing the risk of disaster two years ago was founded an union that was initiated by United Nations Development Programme (UNDP). In this Union are gathered representatives of Government agencies, NGOs, International and Research organizations.

47 people said that they love living in our country because of “Beautiful Nature”. It's not a surprise because in this country you can find mountains and sea beach together.

Balanced Climate, Attentive People and Traditions took last three places in this rating with approximately the same votes. As it seems Georgians appreciate Geographical location and Cultural understanding of people most of all.

During this one week while naming best things, Georgians were complaining about the type of the question. 90% of the comments say “I like living in Georgia because I was born in here and because I love everything in my country.”

Georgia has 69.700 km² area with the population of 4 469.2 thousand people. The capital and the largest city of the country is Tbilisi with the area of 726 km² and with the population of 1,152.5 thousand people.

Tbilisi has been regarded as the cheapest living place in the region according to Mercer’s rating of World’s the Most Expensive Cities 2011.

This was all about Georgians talking about their country but, what about Foreigners who have lived in here and what impressions they have taken from here.

21 years old Dennis Mwaura from Kenya who studies at Harvard University says - ”I lived in Georgia for three weeks. I spent ten days in Bazaleti and the rest of the time in Tbilisi. I liked interacting with Georgians. Everyone I met was very open and very friendly.”
When I was interested in what he didn’t like in Georgia I got the answer – “I liked everything about my stay, the only issue was a few things are a lot more expensive in Georgia than they are in the US.”
“I'd love to stay in Georgia as long as I could.” – says Mr. Mwaura. Although Dennis has been trying very efficiently to study Georgian Language during his stay in Bazaleti as the most deterrent thing for living in our country he names communication problem - ”The language barrier might cause a problem because I don't speak Georgian and most people in Georgia use this language to communicate.”

None of the respondents of the research found the different ethnic groups living together as an advantage of living in Georgia. 

პროტესტი ძველი მიკროავტობუსების ახალ ფასს!

საოცარი დღეა! დილიდან არ მიმართლებს... მაგრამ, როგორც ყოველთვის, არ ვიმჩნევ.

ყველაზე მნიშვნელოვანი და ყველასთვის საინტერესო რაც მოხდა, მგზავრობის პროცესი იყო.

ძალიან მეჩქარებოდა სამსახურში. მართალია, მას შემდეგ, რაც გავიგე რომ ძველი "მარშუტკების" მომსახურებაც 80 თეთრით შეუფასებია ზოგ ხაზს, გადავწყვიტე რომ სამარშრუტო ტაქსებით აღარ ვისარგებლებდი. ეს გუშინ იყო. დღეს სიჩქარის გამო მაინც მომიწია #149-ის გაჩერება.

ასვლამდე დავინახე წარწერა "80 თეთრი", რომელიც უჯრიანი რვეულის ფურცლის მეოთხედ ნაგლეჯზე ლურჯი კალმით იყო შესრულებული. ვიფიქრე, პროტესტის ნიშნად ვეტყვი უსინდისოები ხართ და ჩავალთქო, მაგრამ ისეთი აურზაური იყო ხალხში რომ ვიფიქრე რაიმე საინტერესოს მოვისმენდი.




"თურმე უგულავამ ხელწერილი დააწერინა მძღოლებს ფასის მომატებაზე..."

ჰოდა, მეც უხმოდ ავედი და გბრაზებულ ხალხთან ახლოს დავჯექი რომ ყველა სიტყვა კარგად მომესმინა.

თურმე რა მომხდარა, რომელიღაც სახელმწიფო უწყებას გადაუწყვეტია, რომ ყველასთვის ეიძულებინა ფასის მომატება. მძღოლის განცხადებით "ასე გვითხრეს, თუ არ მოამატებთ ფასს იმასაც ვერ მიიღებთ რასაც იღებდით აქამდეო!"

შეგახსენებთ, რომ #4 ახალი სამარშრუტო ტაქსებით ჩანაცვლების შემდეგ მგზავრობა 80 თეთრი გახდა. გუშინ "რადიო კომერსანტის" ცნობით კიდევ სამმა ხაზმა 147, 100 და 128-მ გაზარდეს საფასური. დღეს 149-საც გაუზრდია და გამორიცხული არ არის სხვა ხაზებიც მსგავსად მოქცეულიყვნენ.

"დამატებული 30 თეთრი კონდიციონერის ყოფილა..."

ყველაზე საინტერესო ის ფაქტია, რომ პირველი ოცდათექვსმეტი სამარშრუტო ტაქსის შემოყვანის დღეს ვმგზავრობდი 137 ნომერი "მარშუტკით", მძღოლი ამბობდა "აი ნახავთ თუ სხვა ხაზებმაც არ დააწესონ ახლა ფასი, მაგრამ ჩვენ, რაც უნდა მოხდეს, ფასს არ ავწევთ. ასე გვაქვს ნათქვამი და შევასრულებთ." მაშინ ვფიქრობდი, რატომ უნდა გაზარდონ თუ ახალ მანქანებს არ შემოიყვანენთქო... (ცოტა არ იყოს მიამიტური აზრები მაწუხებს ხოლმე)

მიუხედავად იმისა რომ სააგენტო "პირWელს" "თბილისის მიკროავტობუსის" პრეს-სამსახურში განუცხადეს, კომპანია მგზავრობის ღირებულებას მხოლოდ ახალი, ყვითელი ფერის სამარშრუტო ტაქსებზე განსაზღვრავსო და თბილისის მერიაში ოფიციალური განცხადებაც გავრცელდა იმის შესახებ, რომ მგზავრობა 80 თეთრი მხოლოდ #4 სამარშრუტო ხაზზე იქნებოდა, ხოლო სხვა ხაზებს ეს გაძვირება არ შეეხებოდა, როგორც ვხედავთ, ვიღაც იტყუება!

მძღოლები - კომპანიას ან სახელწიფო სტრუქტურას, სახელმწიფო სტრუქტურები და კომპანია მძღოლებს აბრალებენ. ყველაზე მეტად კი მოსახლეობა ზარალდება.




"ბატონი უგულავა"

მე მიმაჩნია რომ მერია, რომელმაც ძალიან დიდი წვლილი შეიტანა ამ ცვლილებაში, უნდა ჩაერიოს და გაარკვიოს სიტუაციის მიმდინარეობა; ისევდაისევ საკუთარი სტატუსის შენარჩუნების მიზნით. უნდა გაუქმდეს ახალი ფასები ძველ მიკროავტობუსებზე და რაც შეიძლება სწრაფად მომარაგდეს "თბილისის მიკროავტობუსი" ახალი მანქანებითა და ბილეთის აპარატებით. მოსახლეობის იმ ნაწილმა, რომელსაც უფლება აქვს შეღავთიანი ფასით იმგზავროს, გამოიყენოს საკუთარი შესაძლებლობა, რასაც ახლა ვერ ახერხებს ბილეთის აპარატის უქონლობის გამო.





პ.ს. ერთი საინტერესო ფრაზა მესმის რამდენიმე დღეა ყველა სატრანსპორტო საშუალებაში - "მეტის ღირსები ვართ! ხმას არ ვიღებთ არაფერზე!"