Showing posts with label პოლიტიკა. Show all posts
Showing posts with label პოლიტიკა. Show all posts

Tuesday, August 9, 2011

Firstly Georgians like our country because of the Lack of disaster risk


According to the research on FaceBook Georgians answered on two questions: Why is it good to live in Georgia and Why is it bad to live in Georgia?! For one week in the research approximately 300 people have taken part. Generally respondents’ age was changing from 20 to 35 years.

"Strength Is In Unity"

From ten currently more popular problems Georgians have chosen five the most important things.
First place with the number of 40 votes took “High unemployment rate and imperfect labor code”. Reminding you that Unemployment rate has been growing for years and had achieved 16.3% in 2010.
Next two are “Breaking Human Rights” and “Low level of living standards” with the votes of 21 and 20 people. But according to the National Statistics Office of Georgia since 2004 the level of poverty has been reducing in Georgia till 2008. In that year poverty level increased with 0.8 percentage label; but in 2009 it has decreased again and was with respect to 60 percent of the median consumption 21.0% and with respect to 40 percent of the median consumption – 8.8%.
Since 2005 Ministry of Education and Science of Georgia has been changing the Educational System and has been making more reforms each year. Last three years expenses of the Ministry of Education and Science of Georgia was growing and reached 27,868.2 thousand GEL in 2009; in 2010 it has almost doubled and was 46,978.1 thousand GEL; this year expenses is expected to reach 53,572.2 thousand GEL in the field of Educational System and it’s totally financed from the State Budget. Besides this, third place in this research took “Lack of development of the educational system and Low level of education” with the number of votes of 23 people.
In the top five problems of Georgia, last fifth place took two linked sectors’ Instability - Political and Economic, with the votes of 11-11 people. As an index of the Economic Instability can be regarded high inflation rate that has been reduced last month and now we have 10.0% of annual inflation.

In addition to voting people where commenting about there choices and saying that if they could choose multiple answer they would do so.

20-years-old Georgian Student George Bitsadze who studies in Munich, Germany at Technical University of Munich commented on the research “The person who answered on this question with one of these points I recommend to live abroad and then answer it again. We don't respect our country enough good.”
Another different approach to the question about the bad sides of Georgia was expressed by Tbilisi State University’s Economic and Business Faculty student Lasha Nikolaishvili. “Living in Georgia is bad because people are indifferent to things that really matter and are oriented on the fake problems.” – He says.

Research's second part was connected to choosing five best things about Georgia. Here on the top was “Lack of disaster risk” with the vote of 53 people. For reducing the risk of disaster two years ago was founded an union that was initiated by United Nations Development Programme (UNDP). In this Union are gathered representatives of Government agencies, NGOs, International and Research organizations.
47 people said that they love living in our country because of “Beautiful Nature”. It's not a surprise because in this country you can find mountains and sea beach together.
Balanced Climate, Attentive People and Traditions took last three places in this rating with approximately the same votes. As it seems Georgians appreciate Geographical location and Cultural understanding of people most of all.

During this one week while naming best things, Georgians were complaining about the type of the question. 90% of the comments say “I like living in Georgia because I was born in here and because I love everything in my country.”

Georgia has 69.700 km² area with the population of 4 469.2 thousand people. The capital and the largest city of the country is Tbilisi with the area of 726 km² and with the population of 1,152.5 thousand people.
Tbilisi has been regarded as the cheapest living place in the region according to Mercer’s rating of World’s the Most Expensive Cities 2011.



This was all about Georgians talking about their country but, what about Foreigners who have lived in here and what impressions they have taken from here.

21 years old Dennis Mwaura from Kenya who studies at Harvard University says - I lived in Georgia for three weeks. I spent ten days in Bazaleti and the rest of the time in Tbilisi. I liked interacting with Georgians. Everyone I met was very open and very friendly.”
When I was interested in what he didn’t like in Georgia I got the answer – “I liked everything about my stay, the only issue was a few things are a lot more expensive in Georgia than they are in the US.”
“I'd love to stay in Georgia as long as I could.” – says Mr. Mwaura. Although Dennis has been trying very efficiently to study Georgian Language during his stay in Bazaleti as the most deterrent thing for living in our country he names communication problem - ”The language barrier might cause a problem because I don't speak Georgian and most people in Georgia use this language to communicate.”

None of the respondents of the research found the different ethnic groups living together as an advantage of living in Georgia. 


Tuesday, July 19, 2011

პროტესტი ძველი მიკროავტობუსების ახალ ფასს!

საოცარი დღეა! დილიდან არ მიმართლებს... მაგრამ, როგორც ყოველთვის, არ ვიმჩნევ.

ყველაზე მნიშვნელოვანი და ყველასთვის საინტერესო რაც მოხდა, მგზავრობის პროცესი იყო.

ძალიან მეჩქარებოდა სამსახურში. მართალია, მას შემდეგ, რაც გავიგე რომ ძველი "მარშუტკების" მომსახურებაც 80 თეთრით შეუფასებია ზოგ ხაზს, გადავწყვიტე რომ სამარშრუტო ტაქსებით აღარ ვისარგებლებდი. ეს გუშინ იყო. დღეს სიჩქარის გამო მაინც მომიწია #149-ის გაჩერება.

ასვლამდე დავინახე წარწერა "80 თეთრი", რომელიც უჯრიანი რვეულის ფურცლის მეოთხედ ნაგლეჯზე ლურჯი კალმით იყო შესრულებული. ვიფიქრე, პროტესტის ნიშნად ვეტყვი უსინდისოები ხართ და ჩავალთქო, მაგრამ ისეთი აურზაური იყო ხალხში რომ ვიფიქრე რაიმე საინტერესოს მოვისმენდი.



"თურმე უგულავამ ხელწერილი დააწერინა მძღოლებს ფასის მომატებაზე..."


ჰოდა, მეც უხმოდ ავედი და გბრაზებულ ხალხთან ახლოს დავჯექი რომ ყველა სიტყვა კარგად მომესმინა.

თურმე რა მომხდარა, რომელიღაც სახელმწიფო უწყებას გადაუწყვეტია, რომ ყველასთვის ეიძულებინა ფასის მომატება. მძღოლის განცხადებით "ასე გვითხრეს, თუ არ მოამატებთ ფასს იმასაც ვერ მიიღებთ რასაც იღებდით აქამდეო!"

შეგახსენებთ, რომ #4 ახალი სამარშრუტო ტაქსებით ჩანაცვლების შემდეგ მგზავრობა 80 თეთრი გახდა. გუშინ "რადიო კომერსანტის" ცნობით კიდევ სამმა ხაზმა 147, 100 და 128-მ გაზარდეს საფასური. დღეს 149-საც გაუზრდია და გამორიცხული არ არის სხვა ხაზებიც მსგავსად მოქცეულიყვნენ.

"დამატებული 30 თეთრი კონდიციონერის ყოფილა..."


ყველაზე საინტერესო ის ფაქტია, რომ პირველი ოცდათექვსმეტი სამარშრუტო ტაქსის შემოყვანის დღეს ვმგზავრობდი 137 ნომერი "მარშუტკით", მძღოლი ამბობდა "აი ნახავთ თუ სხვა ხაზებმაც არ დააწესონ ახლა ფასი, მაგრამ ჩვენ, რაც უნდა მოხდეს, ფასს არ ავწევთ. ასე გვაქვს ნათქვამი და შევასრულებთ." მაშინ ვფიქრობდი, რატომ უნდა გაზარდონ თუ ახალ მანქანებს არ შემოიყვანენთქო... (ცოტა არ იყოს მიამიტური აზრები მაწუხებს ხოლმე)

მიუხედავად იმისა რომ სააგენტო "პირWელს" "თბილისის მიკროავტობუსის" პრეს-სამსახურში განუცხადეს, კომპანია მგზავრობის ღირებულებას მხოლოდ ახალი, ყვითელი ფერის სამარშრუტო ტაქსებზე განსაზღვრავსო და თბილისის მერიაში ოფიციალური განცხადებაც გავრცელდა იმის შესახებ, რომ მგზავრობა 80 თეთრი მხოლოდ #4 სამარშრუტო ხაზზე იქნებოდა, ხოლო სხვა ხაზებს ეს გაძვირება არ შეეხებოდა, როგორც ვხედავთ, ვიღაც იტყუება!

მძღოლები - კომპანიას ან სახელწიფო სტრუქტურას, სახელმწიფო სტრუქტურები და კომპანია მძღოლებს აბრალებენ. ყველაზე მეტად კი მოსახლეობა ზარალდება.



"ბატონი უგულავა"

მე მიმაჩნია რომ მერია, რომელმაც ძალიან დიდი წვლილი შეიტანა ამ ცვლილებაში, უნდა ჩაერიოს და გაარკვიოს სიტუაციის მიმდინარეობა; ისევდაისევ საკუთარი სტატუსის შენარჩუნების მიზნით. უნდა გაუქმდეს ახალი ფასები ძველ მიკროავტობუსებზე და რაც შეიძლება სწრაფად მომარაგდეს "თბილისის მიკროავტობუსი" ახალი მანქანებითა და ბილეთის აპარატებით. მოსახლეობის იმ ნაწილმა, რომელსაც უფლება აქვს შეღავთიანი ფასით იმგზავროს, გამოიყენოს საკუთარი შესაძლებლობა, რასაც ახლა ვერ ახერხებს ბილეთის აპარატის უქონლობის გამო.





პ.ს. ერთი საინტერესო ფრაზა მესმის რამდენიმე დღეა ყველა სატრანსპორტო საშუალებაში - "მეტის ღირსები ვართ! ხმას არ ვიღებთ არაფერზე!"

Sunday, June 26, 2011

ვუთხარით არა ფიქრს!

რთულად არის საქართველოს მომავლის საქმე!
საკმაოდ არანორმალურ საკითხის მინდა მივაპყრო თქვენი ყურადღება. შიძლება ვიღაც თვლიდეს, რომ პანიკის საფუძველი არ გვაქვს, მაგრამ მე გაოგნებული ვარ ქართველი ახალგაზრდების ფანატიკოსობით.

სანამ საკითხს ჩავუღრმავდები ერთ განმარტებას მოგაწოდებთ: ფანატიზმი – ფანატიკოსის აზრები და მოქმედება; რაიმე რწმენით, რელიგიით ან/და სხვა იდეით უკიდურესი გატაცება; ბრმადმორწმუნეობა (წყარო - უცხო სიტყვათა ლექსიკონი).

"ჩვენ არ გვინდა ფიქრი! ეს აღზრდის ახალი წესია."


„ქართველი კაცი გამოირჩევა თავისი განსაკუთრებული ხასიათით. ძალიან ხშირად ჩვენ უკიდურესობაში ვვარდებით: ან რაღაც საოცრება უნდა გავაკეთოთ ან ძალიან ცუდი საქმე უნდა ჩავიდინოთ. ასეთი დიდი ამპლიტუდა აქვს ქართველ ადამიანს მოქმედებისა და აზროვნების.“ ასე დაიწყო უწმიდესისა და უნეტარესის სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ილია II საკვირაო ქადაგება 2004 წელის 28 ნოემბერს წმიდა სამების საპატრიარქო ტაძარში.

ეს სენი ნამდვილად შეგვეყარა ერს. როდის და საიდან არ ვიცი, მაგრამ სისხლში გვაქვს გამჯდარი საკითხისადმი უაზროდ ჯიუტი დამოკიდებულება. სიჯიუტე მსუბუქი ნათქვამია, მე ვირობას უფრო ვხედავ მსგავს საქციელებში. დაუფიქრებლად მივყვებით და ვენდობით ეკონომისტებს, ფილოსოფოსებს, სამღვდელოებას, კინო კრიტიკოსებს, მშობლებს, მეგობრებს და კიდევ ბევრ სხვა პიროვნებას.

„ვირობის“ გამო რომ არ გამიბრაზდეთ, განგიმარტავთ: ვირობაში დაუფიქრებელი სიჯიუტე ვიგულისხმე; ხოლო მაშინ, როდესაც ადამიანი ფიქრობს, სიჯიუტეს პრინციპულობა ცვლის, რაც ხშირ შემთხვევაში მისაღები და დასაფასებელიც კია.

საქმე ისაა, რომ ამ ბოლო დროს ძალიან ხშირად ვხვდები ჩემი ნაცნობების (ახალგაზრდების) ფანატიკურ დამოკიდებულებას რეალური პიროვნებების მიმართ. რელიგიური ფანატიზმი ასე თუ ისე მისაღებია, იქედან გამომდინარე, რომ სხვა გზა არ გვაქვს: თუ გვინდა რომ გვწამდეს უნდა დავბრმავდეთ და ღვთის დედამიწაზე ნახვას არ უნდა ველოდებოდეთ.

რაც შეეხებათ რეალურ პიროვნებებს, მათ მიმართ ფანატიკური დამოკიდებულება მაგიჟებს. როგორ წარმოგიდგენიათ: ადამიანი, შენნაირი, შენ ახლოს მცხოვრები, შენ ენაზე მოსაუბრე და შენი ეპოქის ერთ-ერთი წარმომადგენელი რომელსაც თვალდახუჭული ენდობით; ადამიანი რომლის ყოველ სიტყვას დაუფიქრებლად ირწმუნებთ;
დღეს ახალგაზრდებში მოდაშია იყოს პატრიარქის ფანი, კახა ბენდუქიძის ფანი, მიშას ფანი, გიგი თევზაძის ფანი (და პირიქით ყველა მათგანის შემთხვევაში) და კიდევ უამრავი სხადასხვა ცნობილი პიროვნების ფანი თუ მოწინააღმდეგე.

მათავარია იყოს რადიკალური (ვირი), მთავარია იფიქროს რაც შეიძლება ნაკლები (ანუ საერთოდ არა!), მთავარია დატოვოს თავდაჯერებული და ამაყი (იმით რომ ამ კონკრეტულ ადამიანს ვერ იტანს ან გიჟდება ისე უყვარს) ადამიანის შტაბეჭდილება, მთავარია არ მოისმინოს განსხვავებული აზრი და რაც ყველაზე, ყველაზე მთავარია გაიღიმოს როდესაც მისი საყვარელი (ფანატიზმის ობიექტი)  პიროვნება თუნდაც სრულ სისულელეს ამბობს!

კითხვა: რატომ?

გაგიჟდით? ამ კითხვის დასმა სრულიად უადგილოა. პასუხს ვერ მიიღებთ. სიყვარულს არ სჭირდება ახსნა რატომ.

აქ კი შეცდომის კვალი შეიძლება დაიჭირო ადამიანმა. სიყვარული ვიცი მე მეგობრის, მშობლების, შეყვარებულის ანუ მათი ვისაც იცნობთ და შეხება გაქვთ. ადმიანის მიმართ სიყვარულს, რომელმაც თავისი ჭკუით, განათლებით, საქციელით და სხვა ღირსებებით მოგხიბლათ, აღწერა და დასაბუთება აქვს! ეს დასაბუთება, იმ პიროვნების ღირსებათა ჩამონათვალია.

დასკვნა: გვიჭირს! გვიჭირს ქართველ ახალგაზრდებს! როცა სახალხოდ ვაცხადებთ საზოგადო მოღვაწის მიმართ ჩვენი ფანატიკური სიყვარულის შესახებ, ცოტათი მაინც უნდა შეგვრცხვეს! არ შეიძლება რომ გვიყვარდეს თვალგახელილებს და გვჯეროდეს მათი სიტყვის, გააზრების შემდეგ.

რთულად არის საქართველოს მომავლის საქმე-მეთქი თავიდანვე აღვნიშნე. ყველაზე დიდი პრობლემა ისევ დაუფიქრებლობაა; ზერელე დამოკიდებულება საკითხების მიმართ ანგრევს ყველაფერს რაც კი გაგვაჩნია.

განაცხადი: დღეს მოაზროვნე და პატივცემული საზოგადოების წარმომადგენელთა უდიდესი ნაწილი ახალგაზრდების თავიანთ აზრზე აღზრდით არიან დაკავებულნი.

"იქით მიდის ჩვენი ეტალონი, წავყევით ყველანი ერთად!"





პ.ს. ჩემს მეგობრებს, ნაცნობებს, მათ ვინც ამ ბლოგს კითხულობს ვურჩევ (ვთხოვ) დაიჯერონ სიმართლე და არა ის რასაც მათი საყვარელი ადამიანი ამბობს, როგორც იტყვიან "ასი ყური და ასი თვალი უნდა გამოიბათ" იმისთვის რომ პიროვნებებად დარჩეთ!

Saturday, April 9, 2011

სისხლისფერ წარსულს დავაბრალოთ...


არ მინდა ეს თემა ისე დავიწყო როგორც იწყებს ყველა ადამიანი, რომელსაც კომუნიზმსა და საბჭოთა კავშირზე სურს რამის თქმა. ამიტომაც მე ჯერ იმას მოგახსენებთ რატომ გამიჩნდა სურვილი ამ თემაზე დამეწერა.

მიუხედავად იმისა, რომ ჯერ მხოლოდ ორი ათეული წელია რაც ვარსებობ, უკვე ბევრჯერ მომიწია ლექციის მოსმენა იმის შესახებ თუ რა საშინელება იყო კომუნიზმი, რა შეცდომები დაუშვეს და რა დანაშაული ჩაიდინეს ხელისუფალთ, რატომ და როგორ ანადგურებდნენ რწმენას, როგორ მუშაობდა ცენტრალიზებული დაგეგმვის სისტემა... ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ლექციებს, პროფესიული საუბრებს, სხვადასხვა თემის შესახებ დისკუსიას მუდამ ერთ წერტილში მივყავართ - საბჭოთა კავშირი.

აღნიშნულის მსგავსად, მოვხვდი ერთ საინტერესო შეხვედრაზე სადაც განიხილებოდა სტატია 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომის შესახებ. ამ სტატიაში უფრო მეტად ყურადღება გამახვილებული იყო საზოგადოების სოციალურ-ფსიქოლოგიურ შედეგებზე ვიდრე რამე სხვა პოლიტიკურ თუ ეკონომიკურ ცვლილებებზე. სწორედ ამ სტატიაში ავტორმა გამოთქვა საინტერესო მოსაზრება იმის შესახებ თუ რა მოუტანა ქართველ ერს 2008 წლის ომმა. მისი თქმით ერი გათავისუფლდა სინდისის ტვირთისგან, რომელიც დაკავშირებული იყო აფხაზეთისა და ოსეთის წინაშე ეროვნულ მოვალეობასთან. უფრო მარტივად რომ ვთქვათ, ავტორის მოსაზრებით წლების განმავლობაში „აწუხებდა“ ქართველ ერს რომ აფხაზეთი და ოსეთი იყო გამოყოფილი საქართველოს ტერიტორიისაგან. მას შემდეგ რაც რუსეთის, მსოფლიოს ერთ-ერთი ძლიერი ქვეყნის, წინაშე დავმარცხდით, ჩვენ - ქართველ ერს - მოგვეხსნა ვალდებულება რომ ვიდარდოთ აფხაზეთსა და ოსეთზე. სინდისი გაგვითავისუფლდა და ახლა თავის გასამართლებელიც გვაქვს - თავს ზევით ძალა არ არის! დავმარცხდით ჩვენზე დიდ და ძლიერ სახელმწიფოსთან!

მე არ შემიძლია დაზუსტებით ვთქვა ასეა, თუ ქართულ სინდისს კიდევ აწუხებს ორი წითელი ლაქა საქართველოს რუკაზე, მაგრამ ვიცი რომ ამ საუბარმაც მიგვიყვანა იქ სადაც ყველაზე მეტი სიშავე და სიწითლეა ჩვენი ქვეყნის პოლიტიკურ ცხოვრებაში.

გაიხსენეს საბჭოთა კავშირი, ახსენეს საქართველო როგორც პოსტ-საბჭოთა სახელმწიფო (მეტკინა რაღაც გულში და მხოლოდ წარბებს შევამჩნევინე)... ამას მოჰყვა იმაზე საუბარი თუ როგორ დაამახინჯა ამ პერიოდმა ქართველთა ცნობიერება, მენატლიტეტი, და რომ ამას ბოლო მოეღება მაშინ როცა საბჭოთა კავშირში დაბადებული ყველა ადამიანი დატოვებს ამქვეყნიურ სამყოფელს. 

დაისვა შეკითხვები გამოსავალზე, მაგრამ გამოსავლის მიგნებას ხომ სჭირდება იმის ცოდნა თუ რა არის პრობლემა?! ექიმმა ჯერ უნდა გასინჯოს პაციენტი და შემდეგ გამოუწეროს დანიშნულება. ჩვენ პირიქით გვინდა გავაკეთოთ - ჯერ დანიშნულება მივიღოთ და მერე ვიფიქროთ რა იყო სამკურნალო.

მოდით ასე ნუ მოვიქცევით და ვიკითხოთ რა არის ჩვენი პრობლემა. წლებია ვცდილობთ ამ ურჩხულს(საბჭოეთს) თავი დავაღწიოთ. მიუხედავად იმისა რომ თავისუფლები ვართ ფორმალურად, მაინც ვერ ვთავისუფლდებით გონებრივად. ჩვენი აზროვნება კვლავაც ზის იმ ჩარჩოებში, რომელშიც „წითლებმა“ ჩატენეს გასულ საუკუნეში.



რატომ გვქვია პოსტ-საბჭოური ქვეყანა? რატომ შემოგვრჩა არასწორი და დაუსაბუთებელი დამოკიდებულება კონკრეტული მოვლენების მიმართ? რატომ ვერ ვეჩვევით თავისუფლებას? იმის მაგივრად, რომ გვამს სათანადო პატივი მივაგოთ, დავმარხოთ და ხელები კარგად დავიბანოთ რომ მომავლის საქმეების კეთებას შევუდგეთ, წარსულის ლეშში ვიქექებით სისხლმიმხმარი ხელებით. ვერაფრით გადავწყვიტეთ ამ უსახური დროის მიტოვება და ცხოვრების გაგრძელება.

როცა ადამიანს სურს წინსვლა ცდილობს მოშორდეს წარსულს; რა თქმა უნდა, ყველა წესის დაცვით. ჩვენ უკვე ვიგლოვეთ, საკმარისად ვიქექეთ იმ პოლიტიკაში რომელსაც ვერც თავი გავუგეთ და ვერც ბოლო. ისტორიის შესწავლის მთავარი მიზანი ხომ ის არის, რომ იგივე შეცდომები არ გავიმეოროთ. დაე გამოიკვლიონ ისტორიკოსებმა ის რაც მათი საქმეა ჩვენ კი ვისწავლოთ ეს ისტორია და ვიცხოვროთ ისე, რომ მომავალს ვუყურებდეთ და არა წარსულს. ზურგი გვაქვს შექცეული მომავლისთვის და წარსულის გლოვით გაშავებულ დღეებს შევცქერით ცრემლიანი თვალებით. გამოვიყენოთ ის ცოდნა რასაც ისტორია მოგვცემს და ვეცადოთ ისევ არ ჩავვარდეთ უფსკრულში საიდანაც საუკუნეები ვერ ამოვალთ.

ჩვენ კი ვკითხულობთ რატომ ვერ მივდივართ წინ და რატომ ვართ ჩამორჩენილი ცხოვრების რიტმსო?! ხან რას ვაბრალებთ ხან - რას, უმეტესწილად - მთავრობას!

გლოვა ზოგისთვის კიდევ ერთი პრობლემიდან არის გამოსავალი - სიზარმაციდან. ვამბობთ - „სად გვცალია ახლა იმისთვის, რომ რამე კონკრეტული ვაკეთოთ?! უნდა დავიბრუნოთ აფხაზეთი, უნდა შემოვიერთოთ ოსეთი.“ დრო კი მიდის და ნამდვილად ვიცი, რომ არ დაგველოდება. უფროდაუფრო ვშორდებით ცხოვრების ამჟამინდელ ტემპს, ვშორდებით სხვა ქვეყნებს. არ ვცდილობთ, რომ ისე მოვიქცეთ როგორც უამრავმა ქვეყანამ დააღწია თავი კრიზისებს, გარდამავალი პერიოდის თანმხლებ პოლიტიკურ და ეკონომიკურ პრობლემებს. თავიანთი მონდომებითა და დაუზოგავი შრომით ააშენეს ოცნების კოშკები; ის რაზეც მხოლოდ ოცნება შეიძლება მათთვის (პოსტ-კომუნისტური ქვეყნებისთვის), ახლა რეალობაა.

რაც ისტორიას კარგად ახსოვს და რაც ყველა ადამიანას უნდა ესმოდეს ეს არის, რომ გაუნათლებელი და ზარმაცი ხალხი ვერასდროს იმარჯვებდა მტერთან (პირველ რიგში საკუთარ თავთან). ჩვენ კი უბრალოდ შეგვიძლია ყველაფერი „სისხლისფერ“ წარსულს დავაბრალოთ!










Tuesday, March 22, 2011

ჩვენც გვინდა ვიყოთ პირველები!


არ მჯერა ორი რამის: 1. რეიტინგებით განსაზღვრული ეკონომიკური მდგომარეობა ქვეყანაში; 2. გამოცდაზე მიღებული ქულით განსაზღვრული სტუდენტის ცოდნის დონე(:D).



ამჯერად რეიტინგებზე მინდა გავამახვილო ყურადღება. სწორედ ახლა ვკითხულობდი საქართველოს ფინანსთა მინისტრის, ბატონი კახა ბაინდურაშვილის "განმარტებით" სტატიებს იმის შესახებ თუ როგორი სწრაფი ტემპებით ვითარდება ეკონომიკური (და მომავალში ეს გავლენას მოახდენს სოციალურ წინსვლაზეც) მდგომარეობა საქართველოში; და ასევე როგორ სწრაფად მუშაობენ საერთაშორისო სარეიტინგო კომპანიები, იმისათვის რომ ჩვენი ქვეყნის წინსვლა დროულად დააფიქსირონ და ასახონ გრაფიკებზე.

სიტყვა - განმარტებითი - იმიტომ მოვათავსე ბრჭყალებში, რომ მოცემულ სტატიებში არაფერი არ არის ნახსენები იმის შესახებ თუ რეალურად რის საფუძველზე ხდება ამ დასკვნების გაკეთება. "განმარტება", როგორც ჩანს, ბატონმა მინისტრმა გრაფიკის ზედაპირულ აღწერად მიიღო და საფუძვლიანად აგვიხსნა თუ როგორ (და არა რა ეკონომიკური ცვლილებებზე დაყრდნობით) აღმოჩნდა საქართველო 179 ქვეყანას შორის 26-ე ადგილზე ეკონომიკური თავისუფლების ინდექსით.



გარდა ამისა, ჩვენ ქვეყანას ისეთი წარმატებები აქვს სხვა სახის რეიტინგებშიც, რომ ნებისმიერ განვითარებად ქვეყანას შეშურდება.



გასაგებია, რომ ქვეყნის ცნობადობის გაზრდისთვის კარგი საშუალებაა რეიტინგებში შესაშური ადგილის დაკავება. სამწუხაროა, მაგრამ ფაქტია, რომ ცნობადობა 2008 წლის ომმაც იმხელა მოგვიტანა როგორსაც ვერცერთი რეიტინგის სათავეში მოხვედრა ვერ გვაღირსებდა. მგონი, უნდა ვიკმაროთ ამაზე ფიქრი.

მაგრამ არის კიდევ ერთი რამ - რა თქმა უნდა, იმისათვის რომ შრომის შედეგი დაფიქსირდეს, ყველას სჭირდება შეფასება. როგორც გამოცდაზე მიღებული ქულა არის სტუდენტებისთვის, ასეა რეიტინგები ქვეყნებისთვის. მთელი წლის მეცადინეობის შედეგი უნდა აისახოს ქულებში, ხოლო მთელი წლის მთავრობის ჯაფა უნდა აისახოს საერთაშორისო რეიტინგებში (მიუხედავად იმისა, რომ სხვა უფრო მნიშვნელოვანი შეფასებებიც არსებობს იმის გასარკვევად თუ რა შედეგი გამოიღო ხელისუფლების ქმედებებმა).

ნუთუ სულ მუდამ სიმართლეს ღაღადებს ჩვენი ქულები? ... (პასუხის გაცემა თქვენთვის მომინდია) მაგრამ დამეთანხმებით, რომ თუ ვინმე გკითხავს როგორ იცი მაკრო ეკონომიკაო და შენ უპასუხებ 100-დან 96 ქულა მაყავსო, დარწმუნდება (უმრავლესობა) რომ შენ ნამდვილად კარგად გაქვს გააზრებული ეკონომიკის შინაარსი. იქნებ სწორედ ამისთვის ჭირდება სახელმწიფოს ამდენი გრაფიკი და ამდენი რიცხვი (ისედაც არ გვაკლია გრაფიკები უნივერსიტეტში), რომ მერე არჩევნების წინ უფრო მეტი პლაკატი გაჩნდეს ქუჩებში რომლებზეც ეწერება: "საქართველო - პირველი რეფორმატორი ქვეყანა" ან "წარმატების ფორმულა - ისწავლეთ თავისუფლება საქართველოსგან" (მგონი კარგი ლოზუნგია ახალი ბანერის დასამზადებლად).

უამრავ ჩვენს თანამოქალაქეს ჯერ კიდევ არ ესმის თუ რატომ არ ნიშნავს რეიტინგში 20 ადგილით წინსვლა ჩვენი კეთილდღეობის თუნდაც 2-ჯერ გაზრდას. კარგად მეც არ მესმის, იმიტომ რომ მინისტრები არ გვიხსნიან ისე როგორც გავიგებთ; გვიხსნიან ისე როგორც მათ სურთ რომ გავიგოთ.

და მაინც, რა შეიცვალა მას შემდეგ რაც ეკონომიკურად უფრო თავისუფლები გავხდით? რაც იმდენი რეფორმა გავატარეთ რომ მსოფლიოში პირველი ადგილი დავიკავეთ? რაც ბიზნესის დაწყება გავაადვილეთ?

შეცვალა კი რეალურად ამ რამდენიმე მნიშვნელოვანმა რიცხვმა ჩვენი ცხოვრება?პასუხი აშკარა და ცალსახაა - არა!

მეც მომწონს, რომ დედაქალაქში ახალ წლამდე ერთი თვით ადრე საახალწლო ნათურები აგვიბრჭყვიალეს, გვიქმნიან დადებით განწყობას, რომელიც ბევრის ოჯახში მაინც ვერ აღწევს.

მოდის ახალი წელი ახალი რეიტინგებით, ახალი ბიუჯეტით, ახალი საგადასახადო კოდექსით (რომელშიც ჯერ ვერავინ გაარკვია რა წერია მართებული და რა გაუმართლებელი, ამიტომაც ყველა შიშით ელოდება მისი ამოქმედების შედეგებს), და ჩვენც როგორც ბედნიერი ამერიკელები და ევროპელები ისე შევხვდებით ახალ 2011 წელს მსოფლიო ვარსკვლაბით გაჩახჩახებული სცენის წინ.



პ.ს. მე ვიცი რომ ეს ყველაფერი მალე შეიცვლება! ჩვენ შევცვლით!