:)

I never finish my posts...

I've got hundreds of posts in Draft. 

...

Living gets so harmful to everybody in this Country. I just want to slap each and every person in this world to make them finally think about REAL things.

I'm so bored being part of this community. I feel like I'm an alien.

Here it's "morally illegal" to have FUN. You've got to be careful about everything, because here even walls can hear, and pavements are alive, and cafes are chatting about you; but what's main point - people care about IT!!!

COME OOOON!!!

In my childhood I wished much more than I wish now. My dream is to live a REAL life, where nobody puts their pointy noses in my JOB! I wish this to everybody.

And do you know what this shit brings to people?   STRESS!!!

We Georgians are really NERVOUS people. We get angry on everything and we care about everything, even when it's not our job.

But don't consider that stress causes us only anxiety. Georgians have a Giant EGO.

I meet that totally self-confident assholes every day. Each of them think they can be better than you, and act like they are, every time you say something interesting to them. If you tell a story about your career the rivalry begins. But don't have a single thought about reverse success stories about jobs or other achievements. They will talk about private life or even worse - lives of other people who are very close to them; For example it can be their spouse or child.

I just want to tell you people - live a FREE LIFE!!! And let others live their own interesting or shitty lifestyle. No matter what you think, take a challenge to let them be themselves.

Pssst... And don't forget to have one for yourself ;)

მე და ჩემი საზოგადოება

მე და ჩემი საზოგადოება ვერ ვეგუებით ერთმანეთს.

დაახლოებით ორი წლის წინ მივხვდი, რომ რაღაც უჭირდა. ბევრს ვეცადე, მაგრამ სიტყვა ვერ ვათქმევინე რა ხდებოდა. ხან რას დააბრალა, ხან-ვის.

იმდენად აფორიაქებული ვიყავი ამ ფაქტით, რომ დავჯექი და ბევრი ვიფიქრე.

აღმოჩნდა, ჩემს საზოგადოებას მილიონობით პრობლემა აქვს. მე, "გენიოსმა", გადავწყვიტე ეს მილიონობით პრობლემა მომეგვარებინა და მრავალგზის ნაცად ხერხს "თავში ჩარტყმას" მივმართე. ავდექი და ყველაფერი პირში მივახალე!!!

არ მოვერიდე და ყველა პრობლემა რომელიც მისივე დანაშაულით იყო გამოწვეული სახეზე ავაფარე!!!

საბოლოოდ, იმის მაგივრად რომ "მოყვარეს პირში უძრახე, მტერს პირს-უკანაო" გამომსვლოდა, "შეაყარე კედელს ცერცვი" შემრჩა ხელში.

ახალბედამ და გაწბილებულმა მივატოვე წერა...

ორი წლის შემდეგ კი მე და ჩემი საზოგადოება კიდევ უფრო მეტად დავშორდით ერთმანეთს...

Firstly Georgians like our country because of the Lack of disaster risk

According to the research on FaceBook Georgians answered on two questions: Why is it good to live in Georgia and Why is it bad to live in Georgia?! For one week in the research approximately 300 people have taken part. Generally respondents’ age was changing from 20 to 35 years.

"Strength Is In Unity"

From ten currently more popular problems Georgians have chosen five the most important things.

First place with the number of 40 votes took “High unemployment rate and imperfect labor code”. Reminding you that Unemployment rate has been growing for years and had achieved 16.3% in 2010.

Next two are “Breaking Human Rights” and “Low level of living standards” with the votes of 21 and 20 people. But according to the National Statistics Office of Georgia since 2004 the level of poverty has been reducing in Georgia till 2008. In that year poverty level increased with 0.8 percentage label; but in 2009 it has decreased again and was with respect to 60 percent of the median consumption 21.0% and with respect to 40 percent of the median consumption – 8.8%.

Since 2005 Ministry of Education and Science of Georgia has been changing the Educational System and has been making more reforms each year. Last three years expenses of the Ministry of Education and Science of Georgia was growing and reached 27,868.2 thousand GEL in 2009; in 2010 it has almost doubled and was 46,978.1 thousand GEL; this year expenses is expected to reach 53,572.2 thousand GEL in the field of Educational System and it’s totally financed from the State Budget. Besides this, third place in this research took “Lack of development of the educational system and Low level of education” with the number of votes of 23 people.

In the top five problems of Georgia, last fifth place took two linked sectors’ Instability - Political and Economic, with the votes of 11-11 people. As an index of the Economic Instability can be regarded high inflation rate that has been reduced last month and now we have 10.0% of annual inflation.

In addition to voting people where commenting about there choices and saying that if they could choose multiple answer they would do so.

20-years-old Georgian Student George Bitsadze who studies in Munich, Germany at Technical University of Munich commented on the research “The person who answered on this question with one of these points I recommend to live abroad and then answer it again. We don't respect our country enough good.”

Another different approach to the question about the bad sides of Georgia was expressed by Tbilisi State University’s Economic and Business Faculty student Lasha Nikolaishvili. “Living in Georgia is bad because people are indifferent to things that really matter and are oriented on the fake problems.” – He says.

Research's second part was connected to choosing five best things about Georgia. Here on the top was “Lack of disaster risk” with the vote of 53 people. For reducing the risk of disaster two years ago was founded an union that was initiated by United Nations Development Programme (UNDP). In this Union are gathered representatives of Government agencies, NGOs, International and Research organizations.

47 people said that they love living in our country because of “Beautiful Nature”. It's not a surprise because in this country you can find mountains and sea beach together.

Balanced Climate, Attentive People and Traditions took last three places in this rating with approximately the same votes. As it seems Georgians appreciate Geographical location and Cultural understanding of people most of all.

During this one week while naming best things, Georgians were complaining about the type of the question. 90% of the comments say “I like living in Georgia because I was born in here and because I love everything in my country.”

Georgia has 69.700 km² area with the population of 4 469.2 thousand people. The capital and the largest city of the country is Tbilisi with the area of 726 km² and with the population of 1,152.5 thousand people.

Tbilisi has been regarded as the cheapest living place in the region according to Mercer’s rating of World’s the Most Expensive Cities 2011.

This was all about Georgians talking about their country but, what about Foreigners who have lived in here and what impressions they have taken from here.

21 years old Dennis Mwaura from Kenya who studies at Harvard University says - ”I lived in Georgia for three weeks. I spent ten days in Bazaleti and the rest of the time in Tbilisi. I liked interacting with Georgians. Everyone I met was very open and very friendly.”
When I was interested in what he didn’t like in Georgia I got the answer – “I liked everything about my stay, the only issue was a few things are a lot more expensive in Georgia than they are in the US.”
“I'd love to stay in Georgia as long as I could.” – says Mr. Mwaura. Although Dennis has been trying very efficiently to study Georgian Language during his stay in Bazaleti as the most deterrent thing for living in our country he names communication problem - ”The language barrier might cause a problem because I don't speak Georgian and most people in Georgia use this language to communicate.”

None of the respondents of the research found the different ethnic groups living together as an advantage of living in Georgia. 

პროტესტი ძველი მიკროავტობუსების ახალ ფასს!

საოცარი დღეა! დილიდან არ მიმართლებს... მაგრამ, როგორც ყოველთვის, არ ვიმჩნევ.

ყველაზე მნიშვნელოვანი და ყველასთვის საინტერესო რაც მოხდა, მგზავრობის პროცესი იყო.

ძალიან მეჩქარებოდა სამსახურში. მართალია, მას შემდეგ, რაც გავიგე რომ ძველი "მარშუტკების" მომსახურებაც 80 თეთრით შეუფასებია ზოგ ხაზს, გადავწყვიტე რომ სამარშრუტო ტაქსებით აღარ ვისარგებლებდი. ეს გუშინ იყო. დღეს სიჩქარის გამო მაინც მომიწია #149-ის გაჩერება.

ასვლამდე დავინახე წარწერა "80 თეთრი", რომელიც უჯრიანი რვეულის ფურცლის მეოთხედ ნაგლეჯზე ლურჯი კალმით იყო შესრულებული. ვიფიქრე, პროტესტის ნიშნად ვეტყვი უსინდისოები ხართ და ჩავალთქო, მაგრამ ისეთი აურზაური იყო ხალხში რომ ვიფიქრე რაიმე საინტერესოს მოვისმენდი.




"თურმე უგულავამ ხელწერილი დააწერინა მძღოლებს ფასის მომატებაზე..."

ჰოდა, მეც უხმოდ ავედი და გბრაზებულ ხალხთან ახლოს დავჯექი რომ ყველა სიტყვა კარგად მომესმინა.

თურმე რა მომხდარა, რომელიღაც სახელმწიფო უწყებას გადაუწყვეტია, რომ ყველასთვის ეიძულებინა ფასის მომატება. მძღოლის განცხადებით "ასე გვითხრეს, თუ არ მოამატებთ ფასს იმასაც ვერ მიიღებთ რასაც იღებდით აქამდეო!"

შეგახსენებთ, რომ #4 ახალი სამარშრუტო ტაქსებით ჩანაცვლების შემდეგ მგზავრობა 80 თეთრი გახდა. გუშინ "რადიო კომერსანტის" ცნობით კიდევ სამმა ხაზმა 147, 100 და 128-მ გაზარდეს საფასური. დღეს 149-საც გაუზრდია და გამორიცხული არ არის სხვა ხაზებიც მსგავსად მოქცეულიყვნენ.

"დამატებული 30 თეთრი კონდიციონერის ყოფილა..."

ყველაზე საინტერესო ის ფაქტია, რომ პირველი ოცდათექვსმეტი სამარშრუტო ტაქსის შემოყვანის დღეს ვმგზავრობდი 137 ნომერი "მარშუტკით", მძღოლი ამბობდა "აი ნახავთ თუ სხვა ხაზებმაც არ დააწესონ ახლა ფასი, მაგრამ ჩვენ, რაც უნდა მოხდეს, ფასს არ ავწევთ. ასე გვაქვს ნათქვამი და შევასრულებთ." მაშინ ვფიქრობდი, რატომ უნდა გაზარდონ თუ ახალ მანქანებს არ შემოიყვანენთქო... (ცოტა არ იყოს მიამიტური აზრები მაწუხებს ხოლმე)

მიუხედავად იმისა რომ სააგენტო "პირWელს" "თბილისის მიკროავტობუსის" პრეს-სამსახურში განუცხადეს, კომპანია მგზავრობის ღირებულებას მხოლოდ ახალი, ყვითელი ფერის სამარშრუტო ტაქსებზე განსაზღვრავსო და თბილისის მერიაში ოფიციალური განცხადებაც გავრცელდა იმის შესახებ, რომ მგზავრობა 80 თეთრი მხოლოდ #4 სამარშრუტო ხაზზე იქნებოდა, ხოლო სხვა ხაზებს ეს გაძვირება არ შეეხებოდა, როგორც ვხედავთ, ვიღაც იტყუება!

მძღოლები - კომპანიას ან სახელწიფო სტრუქტურას, სახელმწიფო სტრუქტურები და კომპანია მძღოლებს აბრალებენ. ყველაზე მეტად კი მოსახლეობა ზარალდება.




"ბატონი უგულავა"

მე მიმაჩნია რომ მერია, რომელმაც ძალიან დიდი წვლილი შეიტანა ამ ცვლილებაში, უნდა ჩაერიოს და გაარკვიოს სიტუაციის მიმდინარეობა; ისევდაისევ საკუთარი სტატუსის შენარჩუნების მიზნით. უნდა გაუქმდეს ახალი ფასები ძველ მიკროავტობუსებზე და რაც შეიძლება სწრაფად მომარაგდეს "თბილისის მიკროავტობუსი" ახალი მანქანებითა და ბილეთის აპარატებით. მოსახლეობის იმ ნაწილმა, რომელსაც უფლება აქვს შეღავთიანი ფასით იმგზავროს, გამოიყენოს საკუთარი შესაძლებლობა, რასაც ახლა ვერ ახერხებს ბილეთის აპარატის უქონლობის გამო.





პ.ს. ერთი საინტერესო ფრაზა მესმის რამდენიმე დღეა ყველა სატრანსპორტო საშუალებაში - "მეტის ღირსები ვართ! ხმას არ ვიღებთ არაფერზე!"

უკომენტაროდ!

ოქრუაშვილის არჩამოსვლის მიზეზი

Georgia: Police Used Excessive Force on Peaceful Protests

დარბევა

სპეცრაზმელებმა რუსთაველის გამზირზე აქციის დაპატიმრებული მონაწილეები ჩამოატარეს

არეულობას შეწირული ორი ადამიანის სიცოცხლე

ილია მეორე დღევანდელ აღლუმს არ დაესწრო

  "ჟურნალისტი"

 შსს-მ სატელეფონო საუბრები გაავრცელა / ანზორ ბიწაძე - ნინო ბურჯანაძე

შსს-ს ოპერატიული ვიდეო მასალა

გაუგებარია რა ხდება

რა შეიძლება მოხდეს კიდევ 

-ბიზნეს რეალითი შოუ? -არა, რეკლამა!

ქრისტეს შობამდე V საუკუნეში მოღვაწე ბერძენმა, პერიკლემ თქვა „განათლებამ უნდა აღზარდოს ადამიანი, რომელიც ღირსეულად მიესადაგება ცვლად გარემო პირობებს.“

როგორც ამ ფრაზიდან გამომდინარე შეიძლება ვივარაუდოთ, მისი აზრით, განათლებული ადამიანი იყო თავისუფლად მოაზროვნე („მიესადაგება ცვლად გარემო პირობებს“) ღირსეული პიროვნება. ცხოვრების დინამუირობიდან გამომდინარე მას, განათლებულ ადამიანს, აქვს შესაძლებლობა ცვლადად, ანუ თავისივე აზროვნების რეალობისადმი მისადაგების ხარჯზე, მიიღოს ღირსეული გადაწყვეტილებები.

ბიზნეს რეალითი შოუ - „შეგირდი“ - ეს პროექტი უკვე რამდენიმე კვირაა რაც იმედის ღამის ეთერში გადის და მაყურებელს საშუალებას აძლევს თვალი ადევნოს ახალგაზრდა მონდომებული ადამიანების დამცირების ყველაზე ველურ გზებს.

პროექტის ლოგო

შესარჩევი ეტაპების (კახა ბენდუქიძესთან) პირველივე დღიდან მოყოლებული პროექტში მოხვედრილმა 12 ადამიანმა ნამდვილი ომი გამოიარა. დამცირებებითა და „კუთხეში დაყენებებით“ სავსე რამდენიმე ეტაპი ზოგს - ნერვების, ზოგსაც ღირსების ფასად დაუჯდა. სიამაყე ამ პროექტის გამარჯვებულს არ დასჭირდება, ალბათ. თუ დასჭირდება სხვას უნდა ესესხოს.

რა აღარ მოიფიქრა გადაცემის წამყვანმა (როგორც პროექტის აღწერაშია მითითებული) და პროექტის ხელმძღვანელმა ბატონმა - კახა ბენდუქიძემ, რომ ნამდვილი მგლები აერჩია თავისი შოუსათვის. ხან თემები აწერინა, ხან ბაზარში გაგზავნა, ზოგს რძე დაუწუნა, ზოგს პატიოსნება.

როგორც თვითონვე განაცხადა, შესარჩევი ეტაპების გნმავლობაში მისი არცერთი საქციელი არ იყო დაგეგმილი, არცერთი შეკითხვა არ ყოფილა წინასწარ გაწერილი. ასევე ტელეკომპანია იმედის გადაცემაში („დღის შოუ“) სტუმრობისას აღნიშნა, რომ არც კრიტერიუმები ყოფილა წინასწარ განსაზღვრული. როგორც ვიცით, გამარჯვებული „დასაჩუქრდება“ გრანდიოზული მშენებლობის მენეჯერის პოზიციით. არც სამშენებლო გამოცდილება ან ცოდნა სჭირდება მონაწილეს, არც განსაკუთრებული რაიმე უნარჩვევა რაც მისი მომავალი სამუშაოს შესრულებისთვის მნიშვნელოვანია.

მაშინ რატომ ეს 12 ადამიანი? ჩემი დამოკიდებულება ასეთია: ბატონმა კახამ ახალგაზრდები მორჩილებისა და მოკრძალების მიხედვით აარჩია. ამასთანავე გაითვალისწინა (სავარაუდოდ, მაყურებელთა თვალის ასახვევად, თითქოს ამ ეტაპებმა განსაზღვრა მათი გამარჯვება) შერჩევის ეტაპებზე „წაუბორძიკებლად“ და შეუპასუხებლად გავლაც.

რა არის ამ პროექტის მიზანი?

ასევე „დღის შოუში“ ქალბატონ ნანიკო ხაზარაძეს არ მოერიდა და აღნიშნა, რომ ბატონ კახასთან შეხვედრამდე ეშინოდა მისი. მეტად სავარაუდო იყო, რომ ასევე იქნებოდა მონაწილეების შემთხვევაშიც.

მგონი, ეს ვარაუდი არ გამართლდა. კვირაში ერთხელ, დავალების შესრულებისა და შემოწმების შემდეგ დგება შეფასების დრო. შეფასებაც ისეთივე საოცარია, როგორიც იყო შესარჩევი ეტაპები (შედარებით მეტად მიესადაგება ადამიანურ ლოგიკას). მიუხედავად რამდენიმეკვირიანი ურთიერთობისა და ბატონი კახას უშუალობის დანახვისა, მონაწილეები „სამსჯავროზე“ მოხვედრისთანავე ნიკაპის კანკალით იწყებენ შესრულებული სამუშაოს ჩაბარებას. მგლები დასაწყისში ტყუილად არ მიხსენებია. სწორედ აქ, „სამსჯავროზე“ (მე ვუწოდებ ასე), ერთმანეთის დაცვის თავი ნაკლებად აქვთ უძილარ და მთელი კვირის განმავლობაში ფიზიკურად ნამუშევარ 20-25 წლის გოგო-ბიჭებს. მთავარია გადარჩნენ! როგორც მშიერი მგლების ხროვაში სულერთია ვინ ვის შეჭამს, მთავარია მშიერი არ მოკვდეს.

"სამსჯავრო"

არანაირი ანალიტიკური ან სააზროვნო დავალებები. ყველაზე რთულ გონებრივ დავალებად შეიძლება ჩაითვალოს აზომვითი და გამოთვლითი სამუშაოები, რასაც ფიზიკური მუშაობის დაწყებიდან 30 წუთით ადრე აგვარებენ (ალბათ).

დავუბრუნდეთ პროექტის პროფილს - ბიზნეს რეალითი შოუ. ყველაზე წარმატებული და მსოფლიოში აღიარებული ბიზნესმენები თავიანთ დღევანდელ მდგომარეობამდე მხოლოდ გონებრივი მუშაობითა და რისკიანობით მივიდნენ. ამ გადაცემაში კი ნაგვის გატანისა და თაბაშირ-მუყაოს ფილების ჭედების მეტი ჯერ არაფერი გაუკეთებიათ მონაწილეებს.

რა შედეგი გამოიღო ამ გადაცემამ კახა ბენდუქიძის რეიტინგზე?

ბევრისგან მესმის - „რა უშუალო ადამიანი ყოფილა ეს კახა?!“ „ეგრე ეკუთვნოდათ იმ გამოშტერებულ ახალგაზრდებს, ვინც 10-ის 10% არ იცოდა!“ „მე რომ ვყოფილიყავი უფრო დავაჩმორებდი მაგათ!“ - და მსგავსი ფრაზები. ჩემში, პირადად, ზიზღის მეტს ვერაფერს იწვევს გადაცემის წამყვანის თითოეული ცინიკური რეპლიკა თუ შეკითხვა. ისიც ვიცი, რომ არიან ადამიანები ვინც ჩემსავით ფიქრობენ. ეს არის ადამიანის დამცირების ველური გზა!

როგორც დიდი ოსტატი, მკაცრი და შეუვალი ხდება მაშინ, როცა შეგირდები დავალებას სათანადოდ ვერ ასრულებენ. მუსიკაც კი მრისხანე და მსოფლიოს მმართველი პიროვნების გამოჩენისათვის შესაფერისია ხოლმე, გადაცემის წამყვანის კადრში მოხვედრისას.  

რაც უნდა თქვან ბატონ კახაზე, რამდენიმეწლიანი მიჩუმებული მოღვაწეობის შემდეგ ყველა მასზე ალაპარაკდა. მისია შესრულებულია - პოპულარობა დაბრუნებულია!

გადაცემის წამყვანი

პ.ს. გარდა თავისუფალი უნივერსიტეტისა კახა ბენდუქიძემ შეისყიდა საქართველოს სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტი. გაიზარდა გავლენის არეალიც.




თამარ ბურკაძე 

სისხლისფერ წარსულს დავაბრალოთ...

არ მინდა ეს თემა ისე დავიწყო როგორც იწყებს ყველა ადამიანი, რომელსაც კომუნიზმსა და საბჭოთა კავშირზე სურს რამის თქმა. ამიტომაც მე ჯერ იმას მოგახსენებთ რატომ გამიჩნდა სურვილი ამ თემაზე დამეწერა.

მიუხედავად იმისა, რომ ჯერ მხოლოდ ორი ათეული წელია რაც ვარსებობ, უკვე ბევრჯერ მომიწია ლექციის მოსმენა იმის შესახებ თუ რა საშინელება იყო კომუნიზმი, რა შეცდომები დაუშვეს და რა დანაშაული ჩაიდინეს ხელისუფალთ, რატომ და როგორ ანადგურებდნენ რწმენას, როგორ მუშაობდა ცენტრალიზებული დაგეგმვის სისტემა... ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ლექციებს, პროფესიული საუბრებს, სხვადასხვა თემის შესახებ დისკუსიას მუდამ ერთ წერტილში მივყავართ - საბჭოთა კავშირი.

აღნიშნულის მსგავსად, მოვხვდი ერთ საინტერესო შეხვედრაზე სადაც განიხილებოდა სტატია 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომის შესახებ. ამ სტატიაში უფრო მეტად ყურადღება გამახვილებული იყო საზოგადოების სოციალურ-ფსიქოლოგიურ შედეგებზე ვიდრე რამე სხვა პოლიტიკურ თუ ეკონომიკურ ცვლილებებზე. სწორედ ამ სტატიაში ავტორმა გამოთქვა საინტერესო მოსაზრება იმის შესახებ თუ რა მოუტანა ქართველ ერს 2008 წლის ომმა. მისი თქმით ერი გათავისუფლდა სინდისის ტვირთისგან, რომელიც დაკავშირებული იყო აფხაზეთისა და ოსეთის წინაშე ეროვნულ მოვალეობასთან. უფრო მარტივად რომ ვთქვათ, ავტორის მოსაზრებით წლების განმავლობაში „აწუხებდა“ ქართველ ერს რომ აფხაზეთი და ოსეთი იყო გამოყოფილი საქართველოს ტერიტორიისაგან. მას შემდეგ რაც რუსეთის, მსოფლიოს ერთ-ერთი ძლიერი ქვეყნის, წინაშე დავმარცხდით, ჩვენ - ქართველ ერს - მოგვეხსნა ვალდებულება რომ ვიდარდოთ აფხაზეთსა და ოსეთზე. სინდისი გაგვითავისუფლდა და ახლა თავის გასამართლებელიც გვაქვს - თავს ზევით ძალა არ არის! დავმარცხდით ჩვენზე დიდ და ძლიერ სახელმწიფოსთან!

მე არ შემიძლია დაზუსტებით ვთქვა ასეა, თუ ქართულ სინდისს კიდევ აწუხებს ორი წითელი ლაქა საქართველოს რუკაზე, მაგრამ ვიცი რომ ამ საუბარმაც მიგვიყვანა იქ სადაც ყველაზე მეტი სიშავე და სიწითლეა ჩვენი ქვეყნის პოლიტიკურ ცხოვრებაში.

გაიხსენეს საბჭოთა კავშირი, ახსენეს საქართველო როგორც პოსტ-საბჭოთა სახელმწიფო (მეტკინა რაღაც გულში და მხოლოდ წარბებს შევამჩნევინე)... ამას მოჰყვა იმაზე საუბარი თუ როგორ დაამახინჯა ამ პერიოდმა ქართველთა ცნობიერება, მენატლიტეტი, და რომ ამას ბოლო მოეღება მაშინ როცა საბჭოთა კავშირში დაბადებული ყველა ადამიანი დატოვებს ამქვეყნიურ სამყოფელს. 

დაისვა შეკითხვები გამოსავალზე, მაგრამ გამოსავლის მიგნებას ხომ სჭირდება იმის ცოდნა თუ რა არის პრობლემა?! ექიმმა ჯერ უნდა გასინჯოს პაციენტი და შემდეგ გამოუწეროს დანიშნულება. ჩვენ პირიქით გვინდა გავაკეთოთ - ჯერ დანიშნულება მივიღოთ და მერე ვიფიქროთ რა იყო სამკურნალო.

მოდით ასე ნუ მოვიქცევით და ვიკითხოთ რა არის ჩვენი პრობლემა. წლებია ვცდილობთ ამ ურჩხულს(საბჭოეთს) თავი დავაღწიოთ. მიუხედავად იმისა რომ თავისუფლები ვართ ფორმალურად, მაინც ვერ ვთავისუფლდებით გონებრივად. ჩვენი აზროვნება კვლავაც ზის იმ ჩარჩოებში, რომელშიც „წითლებმა“ ჩატენეს გასულ საუკუნეში.

რატომ გვქვია პოსტ-საბჭოური ქვეყანა? რატომ შემოგვრჩა არასწორი და დაუსაბუთებელი დამოკიდებულება კონკრეტული მოვლენების მიმართ? რატომ ვერ ვეჩვევით თავისუფლებას? იმის მაგივრად, რომ გვამს სათანადო პატივი მივაგოთ, დავმარხოთ და ხელები კარგად დავიბანოთ რომ მომავლის საქმეების კეთებას შევუდგეთ, წარსულის ლეშში ვიქექებით სისხლმიმხმარი ხელებით. ვერაფრით გადავწყვიტეთ ამ უსახური დროის მიტოვება და ცხოვრების გაგრძელება.

როცა ადამიანს სურს წინსვლა ცდილობს მოშორდეს წარსულს; რა თქმა უნდა, ყველა წესის დაცვით. ჩვენ უკვე ვიგლოვეთ, საკმარისად ვიქექეთ იმ პოლიტიკაში რომელსაც ვერც თავი გავუგეთ და ვერც ბოლო. ისტორიის შესწავლის მთავარი მიზანი ხომ ის არის, რომ იგივე შეცდომები არ გავიმეოროთ. დაე გამოიკვლიონ ისტორიკოსებმა ის რაც მათი საქმეა ჩვენ კი ვისწავლოთ ეს ისტორია და ვიცხოვროთ ისე, რომ მომავალს ვუყურებდეთ და არა წარსულს. ზურგი გვაქვს შექცეული მომავლისთვის და წარსულის გლოვით გაშავებულ დღეებს შევცქერით ცრემლიანი თვალებით. გამოვიყენოთ ის ცოდნა რასაც ისტორია მოგვცემს და ვეცადოთ ისევ არ ჩავვარდეთ უფსკრულში საიდანაც საუკუნეები ვერ ამოვალთ.

ჩვენ კი ვკითხულობთ რატომ ვერ მივდივართ წინ და რატომ ვართ ჩამორჩენილი ცხოვრების რიტმსო?! ხან რას ვაბრალებთ ხან - რას, უმეტესწილად - მთავრობას!

გლოვა ზოგისთვის კიდევ ერთი პრობლემიდან არის გამოსავალი - სიზარმაციდან. ვამბობთ - „სად გვცალია ახლა იმისთვის, რომ რამე კონკრეტული ვაკეთოთ?! უნდა დავიბრუნოთ აფხაზეთი, უნდა შემოვიერთოთ ოსეთი.“ დრო კი მიდის და ნამდვილად ვიცი, რომ არ დაგველოდება. უფროდაუფრო ვშორდებით ცხოვრების ამჟამინდელ ტემპს, ვშორდებით სხვა ქვეყნებს. არ ვცდილობთ, რომ ისე მოვიქცეთ როგორც უამრავმა ქვეყანამ დააღწია თავი კრიზისებს, გარდამავალი პერიოდის თანმხლებ პოლიტიკურ და ეკონომიკურ პრობლემებს. თავიანთი მონდომებითა და დაუზოგავი შრომით ააშენეს ოცნების კოშკები; ის რაზეც მხოლოდ ოცნება შეიძლება მათთვის (პოსტ-კომუნისტური ქვეყნებისთვის), ახლა რეალობაა.

რაც ისტორიას კარგად ახსოვს და რაც ყველა ადამიანას უნდა ესმოდეს ეს არის, რომ გაუნათლებელი და ზარმაცი ხალხი ვერასდროს იმარჯვებდა მტერთან (პირველ რიგში საკუთარ თავთან). ჩვენ კი უბრალოდ შეგვიძლია ყველაფერი „სისხლისფერ“ წარსულს დავაბრალოთ!

მოაზროვნე საზოგადოებას!

დღევანდელ ქართველთა შორის არიან ადამიანები რომელთა სიტყვაც იმდენად მნიშვნელოვანია რომ ბევრი დაუფიქრებლად, თვალდახუჭული ენდობა მას. მაგრამ, ჩემი აზრით, ასეთი საქციელი დაუშველებია!

აი ასეთი შემთხვევა მოხდა 2010 წლის ოქტომბერში. ბატონი ბექა მინდიაშვილის სტატია, რომელიც საკმაოდ გამართული და დამაჯერებელია, მოიწონა 1000-ზე მეტმა ადამიანმა. ვინც წაიკითხავს ერთ-ერთ ყველაზე რეიტინგულ ჟურნალ "ტაბულას" ვებ-გვერდზე გამოქვეყნებულ საავტორო სტატიას (http://www.tabula.ge/article-2212.html), დარწმუნებული ვარ, რომ დაეთანხმება ყველაფერში ავტორს. ისევე როგორც ფაბულა, დეტალებიც მისაღები და საინტერესოა მკითხველისთვის. მაგრამ ეს ყველაფერი იმ შემთხვევაში, თუ მოყვანილი ფაქტები რეალობას შეესაბამება. მე პირადად, ამ სტატიის წაკითხვის შემდეგ დავინტერესდი წამეკითხა პატრიარქის ის ქადაგება (http://www.orthodoxy.ge/patriarqi/qadagebebi/2010/03-10-2010.htm) რომელზეც საუბრობდა ბატონი ბექა და ჩემი თვალით ამომეკითხა ფრაზა, რომელამაც ასე აღაშფოთა ავტორი.

თქვენ საშუალება გაქვთ სტატიაც და ქადაგებაც იხილოთ მითითებული ლინკების საშუალებით; და თქვენვე განსაზღვროთ რა არის სიმართლე და რა პროვოკაცია, რომელზეც 1000-ზე მეტი ადამიანი წამოეგო.

სამწუხაროა ის ფაქტი, რომ ამ ჟურნალის მკითხველთა უმეტესობა წარმოადგენს საზოგადოების მოაზროვნე ნაწილს (ყოველ შემთხვევაში ასეთი აზრი არის გავრცელებული). და თუ მათაც კი არ გადაამოწმეს ფაქტები მაშინ ვინ უნდა გააკეთოს ეს?! თუ განათლებულების, მკითხველებისა და მოაზროვნეების 1070 წარმომადგენელი თვლის, რომ თვალდახუჭული ნდობა შეიძლება გამოუცხადო ადამიანს, რომელიც ცდილობს საზოგადოებრივი აზრი ჩამოაყალიბოს, და თუ ამდენი ადამიანი არ უფიქრდება რომ ვიღაცამ შეიძლება გაასულელოს, მაშინ ჩვენ რაღა ვქნათ?! ვინმეს ვენდოთ?!

საუბედუროდ, ფაქტია რომ მივეჩვიეთ როცა სხვა ფიქრობს ჩვენ ნაცვლად! მგონი დროა ცოტა ეჭვიც შევიტანოთ და გააზრებულად დავეთანხმოთ ფაქტებს მას შემდეგ რაც გადავამოწმებთ.

დიდი იმედი მაქვს, რომ რამდენიმე ადამიანი მაინც წაიკითხავს ამ სტატიას და გაუჩნდება სურვილი რომ წაიკითხოს ქადაგება. მერე თვითონვე გააკეთოს დასკვნა - დაამახინჯეს თუ არა ფაქტები...

ჩვენც გვინდა ვიყოთ პირველები!

არ მჯერა ორი რამის: 1. რეიტინგებით განსაზღვრული ეკონომიკური მდგომარეობა ქვეყანაში; 2. გამოცდაზე მიღებული ქულით განსაზღვრული სტუდენტის ცოდნის დონე(:D).



ამჯერად რეიტინგებზე მინდა გავამახვილო ყურადღება. სწორედ ახლა ვკითხულობდი საქართველოს ფინანსთა მინისტრის, ბატონი კახა ბაინდურაშვილის "განმარტებით" სტატიებს იმის შესახებ თუ როგორი სწრაფი ტემპებით ვითარდება ეკონომიკური (და მომავალში ეს გავლენას მოახდენს სოციალურ წინსვლაზეც) მდგომარეობა საქართველოში; და ასევე როგორ სწრაფად მუშაობენ საერთაშორისო სარეიტინგო კომპანიები, იმისათვის რომ ჩვენი ქვეყნის წინსვლა დროულად დააფიქსირონ და ასახონ გრაფიკებზე.

სიტყვა - განმარტებითი - იმიტომ მოვათავსე ბრჭყალებში, რომ მოცემულ სტატიებში არაფერი არ არის ნახსენები იმის შესახებ თუ რეალურად რის საფუძველზე ხდება ამ დასკვნების გაკეთება. "განმარტება", როგორც ჩანს, ბატონმა მინისტრმა გრაფიკის ზედაპირულ აღწერად მიიღო და საფუძვლიანად აგვიხსნა თუ როგორ (და არა რა ეკონომიკური ცვლილებებზე დაყრდნობით) აღმოჩნდა საქართველო 179 ქვეყანას შორის 26-ე ადგილზე ეკონომიკური თავისუფლების ინდექსით.



გარდა ამისა, ჩვენ ქვეყანას ისეთი წარმატებები აქვს სხვა სახის რეიტინგებშიც, რომ ნებისმიერ განვითარებად ქვეყანას შეშურდება.



გასაგებია, რომ ქვეყნის ცნობადობის გაზრდისთვის კარგი საშუალებაა რეიტინგებში შესაშური ადგილის დაკავება. სამწუხაროა, მაგრამ ფაქტია, რომ ცნობადობა 2008 წლის ომმაც იმხელა მოგვიტანა როგორსაც ვერცერთი რეიტინგის სათავეში მოხვედრა ვერ გვაღირსებდა. მგონი, უნდა ვიკმაროთ ამაზე ფიქრი.

მაგრამ არის კიდევ ერთი რამ - რა თქმა უნდა, იმისათვის რომ შრომის შედეგი დაფიქსირდეს, ყველას სჭირდება შეფასება. როგორც გამოცდაზე მიღებული ქულა არის სტუდენტებისთვის, ასეა რეიტინგები ქვეყნებისთვის. მთელი წლის მეცადინეობის შედეგი უნდა აისახოს ქულებში, ხოლო მთელი წლის მთავრობის ჯაფა უნდა აისახოს საერთაშორისო რეიტინგებში (მიუხედავად იმისა, რომ სხვა უფრო მნიშვნელოვანი შეფასებებიც არსებობს იმის გასარკვევად თუ რა შედეგი გამოიღო ხელისუფლების ქმედებებმა).

ნუთუ სულ მუდამ სიმართლეს ღაღადებს ჩვენი ქულები? ... (პასუხის გაცემა თქვენთვის მომინდია) მაგრამ დამეთანხმებით, რომ თუ ვინმე გკითხავს როგორ იცი მაკრო ეკონომიკაო და შენ უპასუხებ 100-დან 96 ქულა მაყავსო, დარწმუნდება (უმრავლესობა) რომ შენ ნამდვილად კარგად გაქვს გააზრებული ეკონომიკის შინაარსი. იქნებ სწორედ ამისთვის ჭირდება სახელმწიფოს ამდენი გრაფიკი და ამდენი რიცხვი (ისედაც არ გვაკლია გრაფიკები უნივერსიტეტში), რომ მერე არჩევნების წინ უფრო მეტი პლაკატი გაჩნდეს ქუჩებში რომლებზეც ეწერება: "საქართველო - პირველი რეფორმატორი ქვეყანა" ან "წარმატების ფორმულა - ისწავლეთ თავისუფლება საქართველოსგან" (მგონი კარგი ლოზუნგია ახალი ბანერის დასამზადებლად).

უამრავ ჩვენს თანამოქალაქეს ჯერ კიდევ არ ესმის თუ რატომ არ ნიშნავს რეიტინგში 20 ადგილით წინსვლა ჩვენი კეთილდღეობის თუნდაც 2-ჯერ გაზრდას. კარგად მეც არ მესმის, იმიტომ რომ მინისტრები არ გვიხსნიან ისე როგორც გავიგებთ; გვიხსნიან ისე როგორც მათ სურთ რომ გავიგოთ.

და მაინც, რა შეიცვალა მას შემდეგ რაც ეკონომიკურად უფრო თავისუფლები გავხდით? რაც იმდენი რეფორმა გავატარეთ რომ მსოფლიოში პირველი ადგილი დავიკავეთ? რაც ბიზნესის დაწყება გავაადვილეთ?

შეცვალა კი რეალურად ამ რამდენიმე მნიშვნელოვანმა რიცხვმა ჩვენი ცხოვრება?პასუხი აშკარა და ცალსახაა - არა!

მეც მომწონს, რომ დედაქალაქში ახალ წლამდე ერთი თვით ადრე საახალწლო ნათურები აგვიბრჭყვიალეს, გვიქმნიან დადებით განწყობას, რომელიც ბევრის ოჯახში მაინც ვერ აღწევს.

მოდის ახალი წელი ახალი რეიტინგებით, ახალი ბიუჯეტით, ახალი საგადასახადო კოდექსით (რომელშიც ჯერ ვერავინ გაარკვია რა წერია მართებული და რა გაუმართლებელი, ამიტომაც ყველა შიშით ელოდება მისი ამოქმედების შედეგებს), და ჩვენც როგორც ბედნიერი ამერიკელები და ევროპელები ისე შევხვდებით ახალ 2011 წელს მსოფლიო ვარსკვლაბით გაჩახჩახებული სცენის წინ.



პ.ს. მე ვიცი რომ ეს ყველაფერი მალე შეიცვლება! ჩვენ შევცვლით!

საახალწლო კურიოზები...

ღრმა ბავშვობიდან, როცა ახალი წლის დადგომა ბედნიერებაზე მეტს ნიშნავდა, ტკბილეულის და საჩუქრების გარდა დიდი ინტერესით ველოდებოდით "მნიშვნელოვან" საახალწლო გადაცემებს.

მე ბედკრული საქართველოს შვილი ვარ! 1991 წელს დავიბადე მაშინ, როცა სამშობლო პოლიტიკური გადატრიალების ქაოსში სულს ღაფავდა. ბავშვობაც ასეთივე არაბავშვური გვქონდა 91-იანელებს. მაშინ ჩვენ ამას ვერ ვგრძნობდით, ამ ტრაგედიებმა ჩნევს მშობლებზე გადაიარა.

გავიდა დრო!

ოცდამეერთე საუკუნეში სწრაფად ვითარდება ყველაფერი და ამიტომაც ბევრად მეტი რამ შეიცვალა XXI საუკუნის პირველ ათწლეულში ვიდრე XX საუკუნის ბოლო ათწლეულში. საქართველომ ნახა რევოლუცია, ომი, ეკონომიკური თუ პოლიტიკური კრიზისები; მოკლედ, ან უფალი გვცდის ან ბედი არ გვწყალობს (ვისაც რისი სწამს იმის მიხედვით განსაჯოს). ეს ყველაზე მარტივი პასუხია კითხვაზე - "რა ჭირი გვჭირს?" ცოტა უფრო რეალისტურად თუ მივუდგებით ჩვენი სამშობლოს განსაცდელების უსასრულო ჩამონათვალს და დავსვამთ იმავე შეკითხვას, დარწმუნებული ვარ რომ პასუხი ბევრად კომპლექსური იქნება ვიდრე უბრალოდ ბედს მინდობილი საზოგადოების ხელჩაქნეული კომენტარია.

მაშინ დავფიქრდეთ, რა სჭირდება საქართველოს რომ აღმავლობის ნაპირს მაინც მიადგეს. პოლიტიკური ცვლილებები? არამგონია - ეს ისედაც იმდენად ხშირია, რომ არასტაბილური გარემო უფრო გვასუსტებს. ეკონომიკური წინსვლა? კი, მაგრამ ასეთ პოლიტიკურ გარემოში როგორ?! თავისუფლება? რა თქმა უნდა! მაგრამ რა არის თავისუფლება?! (ამ სიტყვის ფილოსოფიურ განმარტებას თუ დავიწყებთ მეტად დაგვაბნევს). მე მაინც ვფიქრობ, რომ ერი, ქართველი ხალხი უნდა იყოს მზად აღმავლობისთვის. ალბათ, სამოქალაქო საზოგადოების სრულყოფა იქნება პირველი დიდი ნაბიჯი; და საზოგადოებას რა სჭირდება იმისათვის, რომ ჩამოყალიბდეს სამოქალაქო საზოგადოებად?

აქ უკვე - სდექ!

მე პირადად პასუხის გაცემის მეშინია. იმდენი რამ გვაკლია, რომ ჩვენ ადგილას ერი ეროვნულობას დაკარგავდა. მაგრამ ჩვენ მაინც რაღაც გვაკავებს - "მამული, ენა, სარწმუნოება" (ალბათ ეს).

მოდით ერთად ვიფიქროთ - მე რომ საზოგადოება ვიყო, რა დამჭირდებოდა განვითარებისაკენ სრულყოფილი წინსვლისათვის? 1. განათლება, 2. თავისუფალი ნება, 3. სიტყვის თავისუფლება, 4. ინფორმირებულობა, 5. სტაბილური ეკონომიკური, პოლიტიკური და სამართლებრივი გარემო (და კიდევ მრავალი სხვა მცირე თუ დიდი "დეტალი").

არ მინდა ამ მოკრძალებულ Note-ში ყველა მნიშვნელოვან საკითხზე ვილაპარაკო (უბრალოდ შეუძლებელია) ამიტომაც მხოლოდ მეოთხე პუნქტზე დავაფიქსირებ ჩემს აზრს.

ინფორმირებულობა, ამ შემთხვევაში, მოიცავს ადამიანის ყველა იმ უფლებათა ერთობლიობას, რომელიც თავისუფლებას ანიჭებს საზოგადოების წევრებს მიიღონ უტყუარი და შეუზღუდავი ინფორმაცია ნებისმიერი ისტორიული თუ მიმდინარე მოვლენის შესახებ.

საზოგადოების განვითარებაში და თითოეული ინდივიდის ჩამოყალიბებაში უდიდესი როლი შეაქვს მედიას. ტექნოლოგიების ხანაში მცხოვრებნი მთელი არსებით ვართ ადღვებილები მედიის ყოველდღიურობაში. ტელევიზიით, ინტერნეტის საშუალებით, რადიოს საშუალებით (როცა გზაში ვართ მაშინაც არ ვკარგავთ დროს რომ არ ჩამოვრჩეთ მოვლენებს) ვეცნობით ცხელ-ცხელ ამბებს (ზოგჯერ იმდენად "ცხელს" რომ ამ ისტორიის გავრცელებისგან თავს ვიკავებთ პირი რომ არ დაგვწვას).

ეს ყველაფერი მშვენიერია. თუ ინფორმაცია გაქვს შეგიძლია მოვლენებს შენებური ანალიზი გაუკეთო და წარმოდგენა შეიქმნა სად ცხოვრობ ან რა შეიძლება მოხდეს ხვალ. (მოყვანილი მაგალითები (I)(II) არ შეესაბამება სიმართლეს, ამის მსგავსი უმრავი გვინახავს ტელევიზიით. უბრალოდ არ მინდა, რომ მიკერძოებულად ვილაპარკო რომელიმე მოვლენის შესახებ) (I)მაგრამ ჯერ სად ხარ, დილით გაკეთებულ განცხადებას, რომ ფინანსურმა პოლიციამ ერთ-ერთი მსხვილი ბიზნესი გადასახადების დამალვაში ამხილა და 50000 ლარის ოდენობის თანხა მიითვისა, მოჰყვება შუადღის გადაცემა სადაც თანხის ოდენობა იზრდება 70000-მდე (ალბათ მითვისებული გადასახადები თავიდან დაითვალეს და 20000-ით მეტი აღმოჩნდა ;) ). მაგრამ მაინც უნდა უყურო საღამოს გადაცემას იმიტომ, რომ თანხა კვლავ იცვება და შენც ვალდებული ხარ მოვლენების ეპიცენტრში იყო და კონტროლი არ დაკარგო ინფორმაციაზე.

(II)რამდენჯერ სცადა ბატონმა მიხეილ სააკაშვილმა, რომ მოლაპარაკების "მაგიდასთან დამჯდარიყვნენ" პოზიცია და ოპოზიცია და მიეღოთ გადაყვეტილება საქართველოს სასიკეთოდ.

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ჩემი კრიტიკა და უკმაყოფილება თავიდან ბოლომდე მიმართულია ქართული მედიისაკენ, მედიის წარმომადგენლებისაკენ, ძალით ჟურნალისტებისაკენ, ყოვლისმცოდნეებისაკენ(?)...

ინფორმირებულობა არ არსებობს საქართველოში და ნუ მივიკერებთ ტიტულს დემოკრატიული საზოგადოებისა ან სამოქალაქო საზოგადოებისა. ჩვენ არ ვიცით რა არის სიტყვის თავისუფლება. ამ ქვეყანაში თავისუფალ სიტყვას ძალიან უცნაური განმარტება აქვს - თქვი რაც ენაზე მოგადგება, ოღონდ თქვი! აქ ჟურნალისტები ჰქვიათ მათ ვინც ქართული ენის უპატივცემულობით გამოირჩევიან, მათ ვინც კრიტიკულს უტაქტოში ურევენ, მათ ვინც ინფორმაციას თვითნებურად ცვლიან... მაგრამ ასრულებენ "უმნიშვნელოვანეს" პირობას - ამობობენ რაც ენაზე მოადგებათ! აკრიტიკებენ იმას რაც არ წაუკითხავთ და არ უნახავთ! მაგრამ მერე რა, მთავარია აღიარებენ - "არ წამიკითხავს, მაგრამ ვფიქრობ რომ..." მხოლოდ ღმერთმა იცის რას ფიქრობენ იმიტომ, რომ გადმოცემის უნარიც შეზღუდული აქვს ბევრ მათგანს. ისე სწრაფად გვიყვებიან სიახლეებს, რომ არათუ გაანალიზების საშუალება, არამედ აღქმის საშუალებასაც არ გვაძლევენ. თუმცა რა გასაკვირია, ცხელ-ცხელ ამბებს გვიყვებიან და თუ ჩქარა არ ილაპარაკეს პირი დაეწვებათ.

ახლა ვიკითხოთ თავიდან "რა ჭირი გვჭირს?" - არ ვიცით რა ხდება გარშემო, დახშული გვაქვს ყურები! თუ მედია არ გვაწვდის ზუსტ და საიმედო ინფორმაციას ჩვენ როგორ მოვიქცეთ? ამ შეკითხვაზე პასუხი არ მაქვს, და არც ის ვიცი რატომ არ რეგულირდება კანონით მედიის საშუალებით გაშუქებული მოვლენების სისწორე და მართებულობა. ვის უნდა/აწყობს საზოგადოების სიყრუე? იქნებ არც არავის აწყობს და უბრალოდ არც არავის ადარდებს... ღმერთმა არ ქნას ასე იყოს, სჯობს გვებრძოდნენ და იარაღით იარაღიანს დავუპირისპირდეთ (გამარჯვების საშუალება მაინც გვექნება), ვიდრე ხელფეხი შეგვიკრან და უმოძრაოდ ჩაგვყარონ მდინარეში, რათა მათ დინებას ვივყვეთ.

დიდი ინტერესით ველი 2010 წლის საახალწლო კურიოზებს. მაინტერესებს რაღა თქვეს ჩვენმა "ჟურნალისტებმა" იმაზე უფრო სასაცილო (ან სატირალი) რაც ეთერში გადიოდა მთელი წლის განმავლობაში.

პ.ს. რა თქმა უნდა, არსებობენ ძალიან ღირსეული და განათლებული ჟურნალისტები ანუ ნამდვილი ჟურნალისტები, რომელთაც არ ეხებათ ჩემი სიტყვები. მე დიდი იმედი მაქვს, რომ სწორედ ეს ხალხი შეძლებს ჩვენამდე ინფორმაციის დაუმახინჯებლად მოტანას და ეს ხალხი (გვ)ასწავლის მომავალ თაობას, 91-იანელებს, როგორ უნდა მოვიქცეთ.

მობილური ოპერატორები – “სასიყვარულო სამკუთხედი”

სულ რაღაც რამდენიმე დღის წინ, დედაჩემმა მიიღო მესიჯი მობილური კომპანიისგან, რომელიც აცნობებდა სასიხარულო ამბავს, რომ მას დაერიცხა “ერთგულების ერთი წუთი” უფასოდ სასაუბრო მხოლოდ მისივე ქსელში. მაგთის მომხმარებელი თითქმის 10 წლის განმავლობაში იყო და არასდროს მიუღია რაიმენაირი საჩუქარი. ახლა კი ამ „სიხარულმა“ გადააწყვეტინა რომ ქსელი შეიცვალოს.

მაშინ როცა კომპანია ბილაინის მარკეტინგის სამსახური თავს არ ზოგავდა ახალი სერვისების შემოღებისათვის და უფასო წუთებს თითქმის ყოველ კვირაში ერთხელ მირიცხავდა, მაგთიმ და ჯეოსელმა ერთმანეთს ხელი გადახვიეს და აუყვნენ ზრდადი ტარიფების მაცდურ გზას. წლების განმავლობაში ერთად ადგენდნენ ფასებს ბაზარზე, სანამ კიდევ ერთი მობილური ოპერატორი არ გამოჩნდა. სასიყვარულო სამკუთხედს ჰგავს, არა?! ორი ადამიანის ურთიერთობაში მესამეს ჩარევა განხეთქილებას ნიშნავს. მთლად ასე ვერ მოხდა, იმიტომ რომ „გოგო“ დამთმობი აღმოჩნდა. გოგო არ ვიცი, მაგრამ მაგთი აშკარად დაიჩაგრა ან უბრალოდ ასე იყო ოლიგოპოლიურად გათვლილი(?), რომ მაგთის სიახლეებისგან თავი უნდა შეეკავებინა. ერთადერთი რასაც აკეთებდა თავისი პროდუქტის მიმზიდველობის გასაზრდელად სატელევიზიო რეკლამები იყო. რეიტინგმაც არ დააყოვნა და დაეცა! მაშინ აღმოაჩინა მაგთიმ რომ კიდევ შეიძლება რამის გაკეთება მაგალითად „ბანის“ შექმნა. ბალი, ბანი, ბარი, ბაღი, ბაკი (ავზს არ ვგულისხმობ) და სხვა – აი, ხომ ხედავთ მაგთიმ მხოლოდ ორის განხორციელება მოასწრო ჯერ – „გასაკეთებელი კიდევ ბევრია“. არც რაიმე სხვა სახის აქციებით გაუნებივრებია თავისი მომხმარებელი მაგთის, მაშინ როცა ჯეოსელი ყოველ წელს თავისი აბონენტების ანგარიშებს ჯეოსტარის დახმარებით “ფხეკდა”. წამოიწყეს იყალოთოს აკადემიის რეკონსტრუქცია, კიდევ ბევრი საქველმოქმედო აქცია, ბევრი რეკლამა, თავბრუდამხვევი ტარიფები და საჩუქრები მომხმარებლებს.

როცა მაგთის რომელიმე აბონენტს ჰკითხავდი რატომ არ ცვლი შენს მობილურ ოპერატორსო გიპასუხებდათ – „ყველაზე ძერსკი და დასტოინი ქსელია ვაფშე რაა!“ ამ პასუხს ლოგიკური კითხვა მოჰყვება – რატომ არის ყველაზე „ძერსკი და დასტოინი“? – „იმიტომ რომ ცანცარულად სერვისებს და ტარიფებს არ ცვლის რაა… და ვაფშე ყველა მაგარ როჟას მაგთის ნომერი აქვს… და ვაფშე ყველაზე მაგარი ქსელია რააა!“ მოკლედ, შორიდან რომ ვუყურებდე ამ ამბავს გამიკვირდებოდა, მაგრამ ახლა მეცინება. ქართული „მობილური იდეოლოგიის“ თანახმად, კომპანია რომელიც უწევს მომსახურებას მომხმარებელს და აძლევს სატელეფონო კავშირის განხორციელების საშუალებას მთავარია იყოს „ძველი“ და ასევე მნიშვნელოვანია ამ ქსელს იყენებდეს ბევრი „მაგარი როჟა“. ჩემს მიერ პირველად დასმულ შეკითხვას, რატომ არ იცვლიან ოპერატორს, შედარებით გასამართლებელი პასუხიც აქვს – „იმიტომ რომ ნომერი მაქვს ძაან მაგარი!“

აქაც ერთი ქართული „აქილევსის ქუსლი“ იჩენს თავს – ნომრების და ციფრების მიმართ დამოკიდებულება. მნიშვნელოვანია რა ნომერი გაქვს, რამდენი შვიდიანი ურევია, მიუთითებს თუ არა ციფრთა მოცემული კომბინაცია რომელიმე აღსანიშნავ თარიღზე (საკუთარი ან შვილის დაბადების დღე, სახლის ტელეფონის ნომერი, მისამართის ციფრთა შერწყმა, ქორწინების თარიღი და კიდევ რას არ მოიფიქრებს გამჭრიახი გონება), და კიდევ სხვა მრავალი კრიტერიუმი, რომელიც განსაზღვრავს ნომრის ხარისხს. ასეთი ნომრები, როგორც წესი, საკმაოდ ძვირი ღირს (100, 150, 200 და ა.შ. ლარის ოდენობით). სიძვირე, როგორც ჩანს, არ უშლის საზოგადოებას მის შესყიდვაში ხელს. ზოგჯერ ისეთ ჯიბეგაფხეკილს აქვს 6 ნულიანი ნომერი (ალბათ, მიხვდით, რომ პირობითად ვთქვი) რომ კითხვა გიჩნდება ადამიანური – იმიტომ ხომ არ არის ჯიბეგაფხეკილი ეს ნომერი რომ იყიდაო?! მოკლედ, ამაზე საუბარი შორს წაგვიყვანს, ამიტომაც მინდა თემას დავუბრუნდე და დავსვა მხოლოდ ერთი შეკითხვა – აბა ვინ იცის რა მოჰყვება ქსელიდან ქსელში ნომრის ცვლილების გარეშე დაშვებულ გადასვლას? ოჰ, რა აურზაური ატყდება! თვალები მიბრწყინავს, ისე მეღიმება ბოროტულად! ბოროტულად ოლიგოპოლიების, მონოპოლიების და კიდევ ბევრი სხვა „პოლიებისათვის“, თორემ მომხმარებლებმა შეგვიძლია ცოტა მაინც ამოვისუნთქოთ და ვიფიქროთ რომ კონკურენცია ოდნავ მაინც გაიზრდება. მაგთის ბოლო „გაფართხალება“, რაც კი ვნახე ტელევიზიის საშუალებით იყო ბანის რეკლამა, რომელიც დაბალ ტარიფს გვთავაზობს ყველა მობილურ ოპერატორთან საუბრისას ბილაინის გარდა. ოჰ, რა აბეზარი აღმოჩნდა ეს „ოკუპანტი“ მწერი!

მგონი თქვენთვის საინტერესო იქნება პროცენტულად გადანაწილებული მობილური საზოგადოება რომლებიც აპირებენ ან არ აპირებენ შეიცვალონ თავიანთი ოპერატორი:

ვარ „მაგთის“ აბონენტი და ვაპირებ ოპერატორის შეცვლას 28.3%

ვარ „ჯეოსელის“ აბონენტი და ვაპირებ ოპერატორის შეცვლას 9.7%

ვარ “ბილაინის” აბონენტი და ვაპირებ ოპერატორის შეცვლას 2.3%

ოპერატორის შეცვლას არ ვგეგმავ 42.9%

ჯერ არ გადამიწყვეტია 16.8%

*ეს მონაცემები ამოღებულია commersant.ge-ს გამოკითხვის დღევანდელი (2011 წლის 17 თებერვალი) შედეგებიდან ( http://commersant.ge/ ).

სიმართლე რომ ვთქვა, არც გამკვირვებია. ახლა უკვე ნომრით ვერ გაიგებ მაგთია, ჯეოსელი თუ ბილაინი და შევხედავთ, ვინ როგორ შეაფასებს ტარიფებს და არა „ძველ“ ნომრებს. ამ სიტუაციაზე მახსენდება ერთი დიდებული ანდაზა ბაღში რომ მასწავლიდნენ: „რაც მოგივა დავითაო, ყველა შენი თავითაო!“

იყო და არც არაფერი ყოფილა რა!

იყო და არა იყო რა, იყო ერთი პატარა ქვეყანა. ამ ქვეყანაში ცხოვრობდნენ ყველაზე კარგები, ყველაზე კეთილები, ყველაზე ლამაზები, ყველაზე ჭკვიანები, ყველაზე ნიჭიერები, ყველაზე მართლები. ქვეყანას მისივე მცხოვრებნი საქართველოს უწოდებდნენ, ხოლო თავიანთ თავს - ქართველებს.

ერთ მშვენიერ დღეს ქვეყანას ესტუმრა უცხოელი. მას გაგონილი ჰქონდა ლეგენდა ქართველებზე, სახელწოდებით - "რაც კარგები ვართ ქართველები ვართ!". ძალიან დაინტერესედა ამ ხალხით და გადაწყვიტა თავისი თვალით ენახა ის სასწაული რასაც საქართველო ერქვა.



უცხოელი მალევე დაუმეგობრდა ქართველებს (მიუხედავად იმისა რომ ბევრი მათი საქციელი აკვირვებდა). ერთხელაც, ნამდვილ ქართულ ტრადიციულ ოჯახში ასწავლეს ქართული თამაში, რომელსაც თურმე საუკუნოვანი ისტორია ჰქონია. ამ თამაშს ადრე ერქვა "სირცხვილია" ახლა კი სახელი შეუცვლიათ და დაურქმევიათ "ტეხავს". უკვე კარგად შეზარხოშებულმა სტუმრებმა და მასპინძლებმა აუხსნეს უცხოელს თამაშის წესები და პირველობაც დაუთმეს. თამაშში გაიმარჯვებდა ის ვინც ყველაზე მეტ რამეს ჩამოთვლიდა რაც "ტეხავს" ქართველისთვის და მხოლოდ ქართველისთვის. მაგრამ უცხოელმა ითხოვა მისთვის გამონაკლისი დაეშვათ და მან ჩამოთვალა ის რაც "არ ტეხავს" ქართველისთვის. გამონაკლისი დაუშვეს და თამაშიც დაიწყო!

უცხოელი - "თქვენთვის არ ტეხავს თუ აივნის დაგვისას ეზოში გადაყრი ნაგავს, თუ კონტროლიორს ვერ ხედავთ არ ტეხავს თუ ავტობუსში ბილეთს არ აიღებთ, არ ტეხავს თუ კრედიტით იყიდით ჰამერს, არ ტეხავს თუ შობის ღამეს ტაძარში პაემანზე წახვალთ და არც ის ტეხავს თუ მთვრალიც იქნებით და მოფერებასაც არ მოერიდებით, არ ტეხავს თუ პრეზიდენტს ლანძღავთ სახლში და მერე მეგობრის ხათრით არჩევნებზე 5-იანს შემოხაზავთ, არ ტეხავს თუ გაჩერებებზე ბანერებს დახევთ ან შუშებს ჩაამსხვრევთ, არ ტეხავს თუ ყველას და ყველაფერს ერთ ტაფაზე მოხრაკავთ და მიწასთან გაასწორებთ მთავრობას (მიუხედავად იმისა რომ რაღაც რეფორმები მოგწონთ), არ ტეხავს თუ მმკ-სი უფრო გჯერათ ვიდრე იმის რაც ბიბლიაში წერია (მმკ-ც ხომ იმას ქადაგებს რაც იქ წერია, აი იმ წიგნში რომელიც არ წაგიკითხავთ), არ ტეხავს თუ ჯვრისწერიდან 7 თვეში წყვილს მშობლის სტატუსი ენიჭიება და ერთ წელიწადში ოჯახი ინგრევა (მთავარია პატიოსნად წავიდეს გოგო ოჯახიდან), არ ტეხავს თუ ბიჭი ჰიგიენას ყურადღებას არ აქცევს - კაცი უნდა იყოს კაცურიო - თქვენ ამბობთ ხოლმე, არ ტეხავს თუ თქვენი ვაჟი 4 კურსიან სწავლებას 6 კურსში ხურავს - მთავარია დიპლომი აიღოსო - ესეც თქვენგან გამიგონია, არ ტეხავს თუ პატრულს ვერ ამჩნევთ და ღვედს არ იკრავთ, არ ტეხავს თუ გოგოს ულვაშები აქვს, არ ტეხავს თუ არ იცი რა გინდა აკეთო ცხოვრებაში და ამიტომაც თხოვდები, არ ტეხავს თუ თქვენს უმშვენიერეს ქართულ ენას ამახინჯებთ და ჟარგონებით ავსებთ (ძალიან მიკვირს რატომ იქცევით ასე), არ ტეხავს თუ ბაბუის ძმის ცოლის (ანუ რძლის) დის შვილს პატარაზე ხელს წაუკრავთ საქმეში მაშინ როცა ბევრად ნიჭიერები უკან რჩებიან - მაინც ახლობელიაო ამბობთ ხოლმე, არ ტეხავს თუ არ იცით როცა რაღაცას გეკითხებიან, მაგრამ საკვირველი ისაა რომ მეორედ რომ გკითხავენ იმავეს არც მაშინ ტეხავს თუ არ იცით, არ ტეხავს თუ ცხოვრებაში არაფერი გაგიკეთებია და მაინც მაგარი ტიპი გგონია თავი იმიტომ რომ ფულიანი მამიკო გყავს, არ ტეხავს თუ თიკო სადუნიშვილის გადაცემას უყურებთ და თავს იმართლებთ - ყველაფრის საქმის კურსში უნდა იყოს ადამიანიო, არ ტეხავს თუ მაია ასათიანის შოუზე ტირით, არ ტეხავს თუ არ წაგიკითხავთ და აკრიტიკებთ ან არ გინახავთ და ლანძღავთ, არ ტეხავს თუ ვიტრინაში დადებული ხელჩანთა არ მოგწონთ, მაგრამ როცა მას სხვის მხარზე ხედავთ კვდებით ისე გინდათ რომ თქვენი იყოს, არ ტეხავს თუ კაცი ღალატს არ მალავს (მგონია რომ რკინის ცოლები გყავთ), არ ტეხავს თუ საგარეო საქმეთა მინისტრი არ მოგწონთ და პრეზიდენტის გადაყენებას ითხოვთ.

მინდა აქ შევჩერდე იმიტომ, რომ ასე კიდევ უამრავს ვიტყვი და დილამდე მოგიწევთ ჩემი მოსმენა. მხოლოდ ერთი რამ მინდა გითხრათ - მგონია რომ ძალიან უკომპლექსოები ხართ, არაფერი არ ტეხავს თქვენთვის!

ან ამპარტავნების ბრალია, ან უსირცხვილობის. მაგრამ თუ თქვენს შესახებ ლეგენდის სახელს გავიხსენებთ, ვფიქრობ, რომ სიამაყე ამპატრავნებაში გადაგეზარდათ."

როცა უცხოელი საუბარს მორჩა, მიმოიხედა და მიხვდა რომ მხოლოდ 2-3 ადამიანი უსმენდა. ზოგი სვამდა, ზოგს ეძინა ბახუსში, ზოგს მოუსვენრობა აწუხებდა და ყურადღების მიპყრობას ცდილობდა, ზოგიც ალკოჰოლნარევ სიყვარულს უხსნიდა ერთმანეთს (როგორც იციან ხოლმე ქართველებმა). ისინი კი ვინც უსმენდნენ პირდაღებულები და გაოგნებულები იყვნენ. მხოლოდ იმაზე ფიქრობდნენ - "ნეტავ ეს ლანძღვაა თუ დარიგება, როგორ უნდა ვუპასუხოთო?!"

მთელი ჩემი სათქმელი ამ უცხო პირმა თქვა. მე მხოლოდ ამპარტავნების განმარტებას მოვიყვან: ამპარტავნება ესე არს თავის თავისა და თვისის საქმის მომწონებელი და დიდობის მოყვარე და უდიდესობის მდომი, უმსგავსო გულმაღლობა და სწავლებათა თაკილი.

ჭირი იქა, ლხინი აქა! ქატო იქა, ფქვილი აქა!